Co Pismo Święte mówi o Trójcy Świętej
Zapraszamy również na stronę antytrynitarianie.pl

Kto bada nerki i serce – Objawienie 2:23

Ten, który bada nerki i serce

Jednym z argumentów przytaczanych przez trynitarzy, dotyczących  boskości Jezusa jest tekst z Księgi Objawienia 2:23 (BW):

„A dzieci jej zabiję; i poznają wszystkie zbory, że Ja jestem Ten, który bada nerki i serca, i oddam każdemu z was według uczynków waszych.”

Są to słowa Jezusa wypowiedziane do zboru w Tiatyrze. Porównajmy je z wypowiedzią z Księgą Jeremiasza 17:10 (BW):

„Ja, Pan, zgłębiam serce, wystawiam na próbę nerki, aby oddać każdemu według jego postępowania, według owocu jego uczynków.”

Niektórzy uważają, że te wypowiedzi świadczą o tym, że Jezus jest równy JHWH. Skoro JHWH bada serca i nerki, a Jezus robi to samo, to obaj muszą być tym samym Bogiem. Czy taki wniosek jest uzasadniony?

Co mówi kontekst?

Jeżeli przyjmujemy to, co Biblia mówi o Bogu i Jezusie, to nie ma nic nadzwyczajnego w tym, że Jezus podobnie jak Bóg bada nasze nerki i serce.

Czyż Bóg nie przekazał Bóg Jezusowi pełni władzy oraz nie ustanowił go sędzią?

Zanim do tego przejdziemy, zwróćmy uwagę najpierw na bezpośredni kontekst tej wypowiedzi i przeczytajmy Objawienie 2:28 (BW).

„Taką władzę i Ja otrzymałem od Ojca mojego; dam mu też gwiazdę poranną”

Jak widzimy kilka wersetów dalej, Jezus sam wyjaśnia, od kogo otrzymał takie możliwości. Czy ma je sam z siebie? Nie. Tekst mówi o tym, że taką władzę otrzymał od Ojca. Nie mamy więc do czynienia z jednym i tym samym podmiotem, ale z dwiema, różnymi osobami, z których jedna otrzymuje coś od drugiej.

W Ewangelii Mateusza 28:18 (BWP) Jezus jasno mówi, że „Dana mi jest wszelka władza”. O zależności Jezusa od Boga mówi także pierwszy werset a Objawienia 1:1  (BW), gdzie czytamy:

„Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał mu Bóg.”

Czy Bóg JHWH potrzebowałby objawienia, które ktoś musiałby Mu przekazać? Jezus otrzymuje takie objawienie od Boga i przekazuje go dalej Janowi.

Kolejny argument to werset z Objawienia  5:7,9 (BW). Dlaczego Jezus musi złamać pieczęcie, by dowiedzieć się, co w zwoju zapisano. Dlaczego przedstawiono dwie odrębne postacie? Jak to ma się do tego, że  Jezus odbiera zwój z ręki Boga.

„I przystąpił, i wziął księgę z prawej ręki tego, który siedział na tronie, (…) I zaśpiewali nową pieśń tej treści: Godzien jesteś wziąć księgę i zdjąć jej pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i odkupiłeś dla Boga krwią swoją ludzi z każdego plemienia i języka, i ludu, i narodu.”

Czy o Bogu można powiedzieć, że jest godzien zdjąć pieczęcie? Te wypowiedzi świadczą przeciwko tezie, że Jezus posługuje się prerogatywami Boga sam z siebie.

Jezus jest jednak godzien tych zaszczytów. Należą mu się chwała i cześć jako Temu, którego Bóg ustanowił naszym Królem i posadził po swojej prawicy.

Dlaczego  Jezusowi przypisano prerogatywy JHWH?

Warto w tym miejscu przywołać Dzieje Apostolskie 10:42 i 17:31, gdzie Jezus jest przedstawiony jako człowiek wyznaczony przez Boga na sędziego świata.

„Przykazał nam też, abyśmy ludowi głosili i składali świadectwo, że On jest ustanowionym przez Boga sędzią żywych i umarłych.” (Dzieje Apostolskie 10:42 BW)

„Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sądził świat sprawiedliwie przez męża, którego ustanowił, potwierdzając to wszystkim przez wskrzeszenie go z martwych.” (Dzieje Apostolskie 17:31 BW)

Jak Jezus mógłby sądzić, gdyby nie miał możliwości zbadania naszych serc i symbolicznych nerek? Jeżeli JHWH wyznaczył go na sędziego, oczywiste jest, że musiał obdarzyć go możliwością wnikania w serce człowieka.

W Marka  2:8  (BW) czytamy:

„A Jezus zaraz poznał w duchu swoim, że tak myślą w sobie, i rzekł im: Czemuż tak myślicie w sercach swoich?”

W proroctwie Izajasza 11:1–4 znajdujemy zapowiedź, że Mesjasz będzie sądził sprawiedliwie dzięki Duchowi JHWH, który na nim spocznie.

Dlatego też w Jana 5:22 (BW) czytamy:

„Bo i Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszelki sąd przekazał Synowi.”

Nie przekazuje się czegoś, co ktoś wykonuje wyłącznie z własnego upoważnienia. Zwrot „przekazał” jasno pokazuje, że chodzi o dwie odrębne osoby.

Fakt, że Jezus bada serca i nerki, nie oznacza automatycznie, że Jezus jest tożsamy z Ojcem. Nowy Testament wielokrotnie wyjaśnia, że Ojciec przekazał Synowi władzę sądzenia i ustanowił go Sędzią świata. Należy zatem uwzględnić nie tylko podobieństwo obu wypowiedzi, ale również naukę Jezusa o źródle jego władzy.

Jezus otrzymał możliwość badania naszych serc i symbolicznych nerek, ponieważ Bóg udzielił Mu odpowiedniego upoważnienia i władzy. Czy wykonywanie czynności przypisywanej Bogu oznacza, że wykonujący ją musi być samym Bogiem?

Kto mnie przyjmuje, przyjmuje tego, kto mnie posłał

Dana Jezusowi władza i przywileje przypominają o zasadzie, którą wielokrotnie podkreślał w swoich naukach: przyjęcie lub odrzucenie posłańca oznacza w istocie przyjęcie lub odrzucenie tego, kto go posłał. Czytamy o tym w poniższych wersetach:

„Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, kto przyjmuje tego, kogo poślę, mnie przyjmuje; a kto mnie przyjmuje, przyjmuje tego, kto mnie posłał.” (Jana 13:20)

„A kto was słucha, mnie słucha, a kto wami gardzi, mną gardzi. A kto mną gardzi, gardzi tym, który mnie posłał.” (Łukasza 10:16)

Jeżeli zignorujemy fakt, że Jezus został obdarzony władzą i możliwością sądzenia, to niejako wystąpimy przeciwko samemu Bogu. Nie wynika z tego jednak wniosek, że Jezus jest tym Bogiem, który go posłał. Podobnie osoby posłane przez Jezusa miały być traktowane z należnym im autorytetem, ponieważ reprezentowały jego samego.

Jezus nie twierdził, że Jego władza i działanie mają źródło niezależne od Ojca. Swoją zależność od Ojca Jezus przedstawia w wielu innych wersetach (BW):

„Nie mogę sam z siebie nic uczynić. Jak słyszę, tak sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy, bo staram się pełnić nie moją wolę, lecz wolę tego, który mnie posłał.” (Jana 5:30)
„Bo Ja nie z siebie samego mówiłem, ale Ojciec, który mnie posłał, On mi rozkazał, co mam powiedzieć i co mam mówić.” (Jana 12:49)
„ Jak bowiem Ojciec ma żywot sam w sobie, tak dał i Synowi, by miał żywot sam w sobie. I dał mu władzę sądzenia, bo jest Synem Człowieczym.” (Jana 5:26,27)

Jezus może zatem wykonywać czynności przypisywane JHWH, a jednocześnie wyraźnie wskazywać, że źródłem jego władzy, działania i autorytetu jest Ojciec. Posiadanie Bożego autorytetu i reprezentowanie Boga nie oznacza automatycznie bycia tym Bogiem, który tego autorytetu udzielił.

Czy Biblia naucza, że Jezus to JHWH?

Jeżeli spojrzymy na całościowe nauczanie biblijne, wniosek wyciągany przez trynitarzy z porównania Objawienia i Jeremiasza jest całkowicie nieuzasadniony.

Zanim zaczniemy interpretować pojedyncze wypowiedzi i wyciągać z nich wnioski, musimy ustalić, czego w tej kwestii bezpośrednio naucza Słowo Boże. Trzeba rozróżnić nauczanie biblijne od interpretacji narzucanej tekstowi.

Zamiast doszukiwać się ukrytego przekazu i dodatkowych znaczeń, trzeba najpierw przyjąć to, czego Jezus otwarcie naucza o sobie i swoim Ojcu. A nauczanie Jezusa nie idzie w tym samym kierunku co trynitarne spekulacje. Czego zatem Jezus nas naucza?

„A to jest żywot wieczny, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.” – Jana 17:3 (BW)

W Jana 20:17 (BW) Jezus mówi natomiast do Marii, że Bóg Izraela jest jego Bogiem i Ojcem, tak samo, jak jest Bogiem i Ojcem jego uczniów:

„Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego, do Boga mego i Boga waszego.” (Jana 20:17 BW)

Potwierdza to Paweł. W Liście do Efezjan 4:6 (BW) czytamy jasno:

„Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich” (Ef 4:6 BW).

Kolejna kwestia dotyczy pośrednictwa Jezusa. Czy można pośredniczyć samemu do siebie? Zobaczmy, o czym czytamy w 1 Tymoteusza 2:5–6 (BT II):

„Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich jako świadectwo we właściwym czasie.”

Jeden Bóg i jeden pośrednik – Paweł napisał o tym, bez potrzeby doszukiwania się ukrytego dna.

„Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg — Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, oraz jeden Pan — Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.” – 1 Koryntian 8:6 (BW)

To jest jasne nauczanie Jezusa i apostołów. Reszta to interpretacje, które prowadzą do zaprzeczenia tym jasnym stwierdzeniom. Pytanie więc nie brzmi „jak zinterpretować podobne sformułowania”, tylko: czy Biblia rzeczywiście uczy, że JHWH i Jezus to ten sam Bóg?

Jeżeli zatem przyjmiemy jasne i jednoznaczne nauczanie Pisma, że Jezus jest Synem Boga, a nie samym Bogiem, że modli się do jedynego prawdziwego Boga, jest pośrednikiem między Bogiem a ludźmi oraz Mesjaszem i Sługą Boga, dopiero wówczas możemy właściwie rozważyć, jak rozumieć wersety mówiące o badaniu nerek i serca.

W takim kontekście, fragmenty mówiące o „badaniu nerek i serc” przestają być rzekomym „dowodem” na tożsamość Jezusa z JHWH.

 

Subscribe
Powiadom o

2 komentarzy
Najczęściej głosowano
Od najnowszych Od najstarszych
Robert
14 listopada 2026 14:31

Najpierw podziękowania za artykuł. Poświadcza on tylko to, że zajmujecie się argumentami trynitarzy, jakie przedstawiają na swoją korzyść, aby wiedzieli, że je znamy, analizujecie. Na ich korzyść może przemawiać prawda, że „tylko [o jhwh czytamy, że] przenika serce i nerki”. A w Apok. 2:23 syn mówi o sobie „ja jestem ten, który bada nerki i serce”. Jednak w wer. tym, jak i Jer.17:10 mamy podany tego powód. Jaki? „aby oddać każdemu według jego postępowania, według jego uczynków”. Jer. 17:10 W… Czytaj więcej »

Najchętniej czytane:
Wybierz interesujący cię werset
Prenumeruj
Bądź na bieżąco z nowościami
Nowe artykuły