Pełnia Boskości w Jezusie

Jednym z często przywoływanych argumentów na rzecz boskości Chrystusa jest wypowiedź Pawła z Kolosan 2:9, według której w Jezusie mieszka „cała pełnia boskości”.

Zobaczmy, jak werset ten oddają różne przekłady Biblii:

(OLNT) „w którym Bóg jest obecny w całej pełni”

(BW) „Gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia boskości”

(BPoz) „W Nim bowiem, w Jego ciele mieszka cała Pełnia Bóstwa”

Są to niewątpliwie słowa warte uważnego rozważenia. Nie ma potrzeby kwestionować, że według Pawła w Jezusie mieszka cała pełnia boskości — wynika to wprost z cytowanego wersetu.

Kluczowe pytanie jest jednak inne: czy fakt, że w Chrystusie mieszka cała pełnia boskości, oznacza automatycznie, że Jezus jest Bogiem Najwyższym albo jedną z trzech równych osób Boga?

Aby na to pytanie odpowiedzieć, przyjrzyjmy się kontekstowi.

Kto sprawił, że pełnia zamieszkała w Chrystusie?

Klucz do właściwego zrozumienia Kolosan 2:9 znajdujemy już wcześniej, w Kolosan 1:19. W Biblii Tysiąclecia czytamy:

„Zechciał bowiem [Bóg], aby w Nim zamieszkała cała Pełnia”.

Biblia Warszawska oddaje ten tekst podobnie:

„Ponieważ upodobał sobie Bóg, żeby w nim zamieszkała cała pełnia”.

Warto zwrócić uwagę na sposób przedstawienia tej sytuacji. Pełnia mieszka w Chrystusie, natomiast w wielu przekładach jej zamieszkanie zostaje powiązane z upodobaniem Boga.

W omawianym wersecie czytamy bowiem, że „spodobało się Bogu,  aby wszelka pełnia w nim zamieszkała” (KOW). Innymi słowy, „cała pełnia” zamieszkała w Jezusie, gdyż tak upodobał sobie Bóg.

To, że w Jezusie mieszka pełnia boskości, nie oznacza jeszcze, że jest on tym samym Bogiem, który tę pełnię posiada sam z siebie. Paweł nie pisze, że Jezus jest źródłem tej pełni, lecz że pełnia w nim „mieszka”. Sam dobór tego słowa wskazuje więc na obecność czegoś w Chrystusie, a nie na utożsamienie Chrystusa z Tym, od którego ta pełnia pochodzi.

Co oznacza, że pełnia „mieszka” w Chrystusie?

W Kolosan 2:9 Paweł używa czasownika katoikeō — „mieszkać”, „zamieszkiwać”, „przebywać”. Samo określenie, że ktoś lub coś „mieszka” w danej osobie, nie oznacza utożsamienia obu stron.

Dobrym przykładem jest Efezjan 3:17:

„Żeby Chrystus przez wiarę zamieszkał w sercach waszych, …” (BW)

Chrystus może więc „mieszkać” w wierzących. Nie oznacza to oczywiście, że wierzący stają się Chrystusem.

Sam czasownik „mieszka” nie rozstrzyga zatem kwestii tożsamości. W Kolosan 2:9 istotne jest to, co mieszka w Chrystusie — „cała pełnia boskości”.

„Cała pełnia Boga” także w wierzących

Bardzo istotny dla zrozumienia wypowiedzi z Kolosan 2:9 jest jej bezpośredni kontekst. Już w następnym wersecie Paweł mówi bowiem, że również naśladowcy Jezusa mają pełnię w nim:

„I macie pełnię w nim; On jest głową wszelkiej nadziemskiej władzy i zwierzchności” (Kol 2:10, BW).

W wersecie 9 Paweł mówi o „pełni boskości” mieszkającej w Chrystusie, a zaraz potem stwierdza, że wierzący mają pełnię w Chrystusie. Nie oznacza to oczywiście, że chrześcijanie stają się częścią Trójjedynego Boga. Pokazuje jednak, że język „pełni” nie może być automatycznie utożsamiany z byciem Bogiem.

W „Komentarzu Żydowskim do Nowego Testamentu”, w przypisie do wersetu 10, czytamy:

„Owa ‘pełnia wszystkiego, czym jest Bóg’, jaka jest w Mesjaszu ‘na sposób cielesny’ (w. 9), będzie również w wierzących, ponieważ stanowią oni część Jego Ciała.”

Jeszcze mocniej myśl tę wyraża Efezjan 3:19, gdzie Paweł modli się, aby wierzący zostali napełnieni „całą pełnią Boga”.

„tak jest, abyście ją znali, mimo że wykracza ona poza wszelkie poznanie, abyście byli napełnieni całą pełnią Boga.” (KŻNT)

Grecki tekst zawiera tu wyrażenie: pan to plērōma tou theou — „cała pełnia Boga”.

Jeżeli więc Paweł może mówić o wierzących jako napełnionych „całą pełnią Boga”, tym bardziej nie należy budować doktryny o równości Jezusa z Bogiem wyłącznie na występowaniu słowa „pełnia” w Kolosan 2:9.

Uczestnicy boskiej natury

Uczestniczenie w tym, co boskie, nie oznacza automatycznie bycia samym Bogiem. Wyraźnie świadczy o tym wypowiedź z Drugiego Listu Piotra 1:4:

„Dzięki nim macie się stać uczestnikami natury samego Boga po wydostaniu się z zepsucia, które panuje w świecie na skutek ulegania pożądliwości” (BWP)

Jeżeli chrześcijanie mają stać się uczestnikami boskiej natury, tym bardziej nie powinno dziwić, że w wyjątkowym Synu Boga mieszka cała pełnia boskości.

Jak widzimy, dopiero szerszy kontekst pozwala właściwie rozumieć Kolosan 2:9. Wyciąganie z samego zwrotu „pełnia boskości” wniosku o Trójcy oznacza przypisanie temu tekstowi więcej, niż rzeczywiście mówi. Ciekawe spostrzeżenia na ten temat znajdziesz w opracowaniu Grzegorza Kaszyńskiego o theotētos w „KOLOSAN 2:9”.

Czego zatem dowodzi Kolosan 2:9?

Kolosan 2:9 jest bardzo mocną wypowiedzią o wyjątkowej pozycji Jezusa. Paweł pisze o pełni boskości, która mieszka w Chrystusie cieleśnie. Zaraz potem mówi o naśladowcach Chrystusa, którzy w jedności z nim mają dostąpić pełni (zob. Kolosan 2:10 w KŻNT).

Jednocześnie jednak werset nie mówi, że Jezus jest „Bogiem Synem”, „drugą osobą Trójcy”, osobą współistotną Ojcu ani że wraz z Ojcem i Duchem tworzy jednego Boga. Takich twierdzeń w tym tekście po prostu nie ma. Dlatego zasadnicze pytanie nie brzmi: czy w Jezusie mieszka cała pełnia boskości? Paweł wyraźnie mówi, że tak. Pytanie brzmi: czy z tego faktu rzeczywiście wynika doktryna Trójcy? Sam tekst Kolosan 2:9 takiego wniosku nie formułuje.

Uaktualniono 25.09.2026 r.