Czy Pan Jezus twierdził, że jest Bogiem?

Czy z wypowiedzi Jezusa zanotowanej w Ewangelii Jana 10:33 wynika, że Jezus czynił siebie Bogiem?

„Odpowiedzieli Mu Żydzi: Nie chcemy Cię kamienować za dobry czyn, ale za bluźnierstwo, za to, że Ty, będąc człowiekiem, czynisz siebie Bogiem” (BT).

Wielu czytelników Biblii uważa, że ten werset ukazuje wiarę w Jezusa jako Boga! Przyjrzyjmy się jednak tej wypowiedzi dokładniej.

Przede wszystkim zwróćmy uwagę, że Jezus nie wypowiedział tych słów. To jego przeciwnicy wysunęli wobec niego taki zarzut, oskarżając go o bluźnierstwo.

Ci sami ludzie nazywali Jezusa również żarłokiem i pijakiem:

„Przyszedł Syn Człowieczy, jedząc i pijąc, a mówicie: Oto żarłok i pijak…” (Łuk. 7:34 BW)

Twierdzili także, że ma demona:

„Czyż nie mówimy słusznie, że jesteś Samarytaninem i masz demona?” (Jana 8:48 BW)

Czy nie były to podobne oskarżenia mające zdyskredytować Jezusa w oczach ludzi?

Powstaje więc pytanie: dlaczego niektóre wypowiedzi przeciwników Jezusa traktuje się jako oszczerstwa, a inną — że „czyni siebie Bogiem” — jako objawienie prawdy o Nim?

Czy mamy wierzyć oskarżycielom, gdy twierdzą, że Jezus czyni siebie Bogiem, ale nie wierzyć im, gdy mówią, że ma demona? W obu przypadkach mamy do czynienia z zarzutami wysuwanymi przez tych samych przeciwników.

Ponadto sam Jezus nigdzie nie przedstawiał siebie jako Boga ani nie stawiał się na równi z Ojcem. Przeciwnie, wielokrotnie podkreślał swoją zależność od Boga:

„Nie mogę sam z siebie nic uczynić. (…), bo staram się pełnić nie moją wolę, lecz wolę tego, który mnie posłał.” (Jana 5:30 BW).

„… Ojciec większy jest niż Ja.”  (Jana 14:28 BW)

Czy te wersety to słowa kogoś, kto uważa się za Boga lub za osobę równą Bogu Najwyższemu?

Pan Jezus — odpowiadając na zarzut z Jana 10:33 — zwrócił uwagę, że przypisano mu coś, czego nie powiedział. Dwa wersety dalej wyjaśnia:

„Do mnie, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz — dlatego, że powiedziałem: Jestem Synem Bożym?” (Jana 10:36)

W Ewangeliach Jezus wielokrotnie nazywa siebie „Synem Człowieczym”, „Synem Bożym” oraz „Mesjaszem”, jednak nigdzie nie znajdujemy jednoznacznej wypowiedzi, w której powiedziałby: „Jestem Bogiem”.

Bogami jesteście

Pan Jezus, odpowiadając na ten zarzut, zwrócił uwagę na istotny fakt, który trynitarze często pomijają.

Wyjaśnił mianowicie, że tytuł „Bóg” (Elohim) w Biblii nie jest zarezerwowany wyłącznie dla Boga Najwyższego.

W Jana 10:34–35 (BWP) Jezus powiedział:

„Zapytał ich tedy Jezus: A czyż w waszym Piśmie nie znajdują się słowa: Powiedziałem: bogami jesteście? Jeżeli więc Pismo nazywa bogami tych, do których zostało skierowane słowo Boże — a przecież słów Pisma nie można podważać.”

Jezus nawiązuje w tej wypowiedzi do Psalmu 82:6, w którym Bóg krytykuje niesprawiedliwych książąt i sędziów.

„Powiedziałem im wtedy: Bogami jesteście, synami jesteście Najwyższego.” (BWP)

Pan Jezus przypomina Żydom, że Pismo Święte określa mianem „bogów” również pewnych ludzi i nigdy nie było to traktowane jako bluźnierstwo ani jako próba zrównania człowieka z Bogiem Najwyższym.

Kontekst biblijny jasno pokazuje, o co chodzi. Tacy sędziowie w pewnym zakresie reprezentowali Boży autorytet i wykonywali powierzoną im władzę. W określonych sytuacjach rozstrzygali nawet sprawy życia i śmierci. Właśnie dlatego zostali nazwani „bogami” oraz „synami Najwyższego”.

Sam Bóg nazywa więc „bogami” ludzi sprawujących władzę. Podobnie określił również Mojżesza.

Czytamy o tym w Księdze Wyjścia 7:1 (BWP):

„I rzekł Pan do Mojżesza: Oto ustanawiam cię bogiem [elohim] dla faraona, a brat twój Aaron będzie twoim prorokiem”.

Współcześni tłumacze przekładów biblijnych na języki narodowe — zależnie od kontekstu — zapisują słowo „Bóg” wielką lub małą literą. Ma to pomóc czytelnikowi odróżnić Boga Najwyższego od innych osób lub istot określanych tym samym terminem.

Należy jednak pamiętać, że w najstarszych greckich manuskryptach Nowego Testamentu nie stosowano współczesnego rozróżnienia wielkich i małych liter. Słowo „Bóg” zapisywano jednakowo, niezależnie od tego, czy odnosiło się do Boga Ojca, czy do człowieka.

Dlatego Biblia używa również określenia „Bóg Najwyższy”, które zarezerwowane jest wyłącznie dla JHWH. W ten sposób wyróżnia Go spośród innych istot określanych mianem „Boga” lub „bogów”.

Podsumowanie

Reasumując: Jezus odparł zarzut Faryzeuszy, że uważa się za Boga. Wskazał, że mógłby nazwać siebie „bogiem”, ale tego nie zrobił i mówił o sobie jedynie, że jest Synem Bożym!
Jeśli więc ktoś na podstawie Jana 10:33 dowodzi, że Jezus czynił siebie Bogiem to czy nie staje po stronie Żydów, którzy podnieśli ten zarzut przeciwko Jezusowi.

Jak wynika z kontekstu, Jezus takiemu stwierdzeniu zaprzeczył. Wyjaśnił również, że nawet odwołanie się do określenia „bogowie” nie oznaczałoby czynienia siebie Bogiem Najwyższym, lecz zwrócenie uwagi na fakt, że Bóg powierzył pewnym osobom określoną władzę i funkcję sądowniczą — zgodnie z tym, o czym czytamy w Psalmie 82:6.

Dlatego w 2 liście do Tymoteusza 4:1 czytamy o Jezusie, że „będzie sądził żywych i umarłych”.

W próbie wykorzystania przez trynitarzy Jana 10:33 jako argumentu za Trójcą widać jak w soczewce słabości i niekonsekwencje takiej interpretacji tekstu biblijnego.

Brak jednoznacznej deklaracji Jezusa, że jest Bogiem, skłonił bowiem trynitarzy do oparcia swojej argumentacji na zarzucie wysuniętym przez Faryzeuszy.

Poniżej prezentacja wizualna artykułu: