Czy Bogu jest obojętne jak Go czcimy? – Wyjścia 20:3
Kto decyduje, jak należy czcić Boga?
Czy Bogu jest obojętne, czy czcimy Go jako jednego Boga JHWH, czy jako Boga istniejącego w trzech osobach?
Jak uważasz?
- Kto ma prawo ustalać zasady wielbienia — Bóg czy Jego czciciele?
- Czy Bogu jest obojętne, za kogo Go uważamy?
Pewne jest, że to człowiek powinien dostosować swoje wierzenia i sposób wielbienia do Stwórcy, a nie tworzyć własny obraz Boga i oczekiwać, że On go zaakceptuje.
Bóg objawił swoją tożsamość oraz zasady oddawania Mu czci w Piśmie Świętym. Możemy przyjąć to objawienie albo je odrzucić, ale nie powinniśmy go dowolnie zmieniać.
Już w Starym Testamencie Bóg podał Izraelitom szczegółowe przepisy dotyczące wielbienia. Księgi Mojżeszowe nie pozostawiają wątpliwości, że nie każda forma religijności była przez Niego akceptowana.
Cielec jako wyobrażenie Boga
Kiedy Mojżesz przebywał na górze Synaj, Izraelici nakłonili Aarona do wykonania złotego cielca. Nie przedstawiali jednak swojego postępowania jako porzucenia Boga, który wyprowadził ich z Egiptu. Uznali cielca za widzialne wyobrażenie Boga i zamierzali urządzić uroczystość ku czci JHWH.
W Księdze Wyjścia 32:4–5 (BT II) czytamy:
„A wziąwszy je z ich rąk nakazał je przetopić i uczynić z tego posąg cielca ulany z metalu. I powiedzieli: „Izraelu, oto bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej„.
A widząc to Aaron kazał postawić ołtarz przed nim i powiedział: „Jutro będzie uroczystość ku czci Jahwe„. ”
Izraelici powoływali się na Boga, który wyprowadził ich z Egiptu, a Aaron zapowiedział uroczystość „ku czci Jahwe”. Niestety, przedstawili Boga w sposób, którego On nie nakazał i którego nie akceptował.
Jak wynika z Biblii, taka forma wielbienia nie spodobała się Bogu. Tylko wstawiennictwo Mojżesza uchroniło naród przed zagładą (Wyjścia 32:10–14).
Zdarzenie to pokazuje ważną zasadę: człowiek nie może decydować, jaki obraz Boga będzie tworzył. Nawet szczere przekonanie, że oddaje się cześć prawdziwemu Bogu, nie wystarcza, jeżeli przypisuje się Mu postać lub tożsamość niezgodną z Jego objawieniem.
W Księdze Wyjścia 20:3–5 (BT II) czytamy:
„Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Jahwe, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, …”
Protestanci słusznie wyciągnęli z tego przykazania wniosek, że Boga nie należy czcić za pośrednictwem obrazów i posągów. Dostrzegli, że taki sposób wielbienia nie cieszy się Bożą aprobatą. Kwestię katolickich zmian w przykazaniach dekalogu omawiamy w artykule: „Zasady biblijne a nauczanie o Trójcy”.
„Nie będziesz miał cudzych bogów obok mnie”
Kto wypowiada te słowa? Werset piąty identyfikuje mówiącego jako Jahwe — Boga Izraela. To właśnie On domaga się wyłącznej czci.
Jeżeli nauka o Trójcy ma określać prawdziwą tożsamość Boga, powinna wynikać z Jego jasnego objawienia, a nie domniemania. Nie wystarczy niczym niepoparte twierdzenie, że trzy osoby stanowią jednego Boga. Należy wykazać, gdzie Bóg polecił swoim czcicielom uznawać Go za Boga istniejącego w trzech równych i współwiecznych osobach.
W Powtórzonego Prawa 32:39 (BT II) czytamy:
„Patrzcie teraz, że Ja jestem, Ja jeden, i nie ma ze Mną żadnego boga …”
JHWH nie mówi tutaj: „Jestem Bogiem w trzech osobach”, lecz: „Ja jeden” i „nie ma ze mną żadnego boga”. Podobną myśl znajdujemy w Psalmie 83:19 (BT II):
„Niechaj poznają Ciebie i wiedzą, że tylko Ty, który sam jeden masz Jahwe na imię, jesteś Najwyższy nad całą ziemią”
Psalmista zwraca się do jednej osoby jako do JHWH i mówi: „tylko Ty” oraz „Ty sam jeden”. Nie wspomina o trzech osobach tworzących wspólnie jednego Boga.
Cały sposób wypowiedzi przedstawia JHWH jako jednego mówiącego, działającego i wymagającego wyłącznego oddania Boga.
Czy w Nowym Testamencie nastąpiła zmiana w sposobie rozumienia Boga?
Pan Jezus nie odrzucił monoteistycznego wyznania wiary Izraela. Przeciwnie — uznał je za najważniejsze przykazanie. W Marka 12:29 (BT), cytując Powtórzonego Prawa 6:4, powiedział:
„Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz, Pan jest jeden”.
Jezus nie uzupełnił tych słów wyjaśnieniem, że jeden Bóg składa się z trzech osób. Sam również modlił się do Ojca jako do Boga i wyraźnie odróżniał Go od siebie.
W Jana 17:3 (BT) w modlitwie do Ojca powiedział:
„A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa”.
Jezus nazwał Ojca „jedynym prawdziwym Bogiem”, a siebie przedstawił jako posłanego przez Niego Mesjasza.
Gdyby prawdziwa znajomość Boga wymagała uznania Go za trzy osoby, w takiej wypowiedzi można byłoby oczekiwać jasnego wyjaśnienia tej prawdy. Jezus jednak nie mówi o Bogu Ojcu, Synu i Duchu Świętym. Kieruje uwagę na Ojca jako jedynego prawdziwego Boga.
Jak Boga przedstawiali apostołowie?
Apostołowie również nie podali definicji Boga jako Trójcy. Paweł napisał w Efezjan 4:5–6 (BW):
„Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich”
Kim według Pawła jest „jeden Bóg”? Apostoł odpowiada wprost: Ojcem wszystkich.
Podobnie czytamy w 1 Koryntian 8:5–6 (BT):
„A choćby byli na niebie i na ziemi tak zwani bogowie — jest zresztą mnóstwo takich bogów i panów — dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, od którego wszystko pochodzi i dla którego my istniejemy, oraz jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko się stało i dzięki któremu także my jesteśmy”.
Paweł nie napisał: „Dla nas istnieje jeden Bóg: Ojciec, Syn i Duch Święty”. Powiedział natomiast:
- jeden Bóg — Ojciec, od którego wszystko pochodzi,
- jeden Pan — Jezus Chrystus, przez którego Bóg działa.
Jezus zajmuje wyjątkową pozycję Pana i Mesjasza, ale w tej wypowiedzi zostaje wyraźnie odróżniony od „jednego Boga”, którym jest Ojciec. Co ciekawe, Duch Święty w ogóle nie pojawia się w tym wyznaniu wiary.
Czy Bóg ukrywał swoją prawdziwą tożsamość?
Jeżeli Bóg od zawsze jest Trójcą, pojawia się istotne pytanie: dlaczego przez całe stulecia przedstawiał się Izraelitom jako jeden Bóg JHWH, używając wobec siebie określeń „Ja”, „sam jeden” oraz „nie ma ze mną żadnego boga”?
Dlaczego prorocy nie wyjaśnili, że Bóg jest jednym bytem istniejącym w trzech równych osobach? Dlaczego Jezus, zapytany o najważniejsze przykazanie, powtórzył żydowskie wyznanie o jednym Bogu, zamiast objawić nową, trójosobową definicję Boga?
Trynitarze odpowiadają zazwyczaj, że nauka o Trójcy została objawiona stopniowo. Czy stopniowe objawienie nie powinno jednak rozwijać wcześniejszą prawdę, a nie zmieniać znaczenie jasnych wypowiedzi? Jeżeli Ojciec został nazwany „jedynym prawdziwym Bogiem”, późniejsza doktryna nie powinna nadawać tym słowom znaczenia przeciwnego do ich naturalnego sensu.
Bóg jest szczery i prawdomówny. Nie można więc zakładać, że przez większą część historii biblijnej ukrywał przed swoim ludem podstawową prawdę o własnej trójosobowej naturze, jednocześnie wymagając od nich wyłącznej czci dla JHWH.
JHWH czy Trójca?
W starożytnych religiach występowały różne triady bóstw. W przeciwieństwie do otaczających narodów Izraelici mieli czcić wyłącznie jednego Boga – JHWH.
Poganie mieli natomiast porzucić wcześniejsze wyobrażenia religijne i poznać Boga objawionego przez Jezusa. Paweł napisał w Galatów 4:8–9 (BT II):
„Wprawdzie ongiś, nie znając Boga, służyliście bogom, którzy w rzeczywistości nie istnieją. Teraz jednak, gdyście Boga poznali i, co więcej, Bóg was poznał, jakże możecie powracać do tych bezsilnych i nędznych żywiołów, pod których niewolę znowu chcecie się poddać?”
Dlatego naukę o Bogu należy sprawdzić na podstawie Biblii — niezależnie od tego, jak długo jest głoszona i ile kościołów ją przyjmuje.
Kto zatem decyduje? Nie my decydujemy, kim jest Bóg i w jaki sposób należy Go czcić. To Bóg objawia swoją tożsamość i określa zasady wielbienia.
Biblia konsekwentnie przedstawia jednego Boga jako Ojca. Jezus jest Jego Synem, posłanym Mesjaszem i ustanowionym przez Boga Panem. Nie znajdujemy natomiast jasnej wypowiedzi, w której Bóg oznajmia, że jest trzema równymi i współwiecznymi osobami, ani nakazu oddawania czci „Trójcy Świętej”.
Dlatego najważniejsze pytanie nie brzmi: Która doktryna jest najpopularniejsza? Nie brzmi również: Jak od wieków naucza mój Kościół?
Pytanie brzmi:
Czy czczę Boga takim, jakim rzeczywiście objawił się w swoim Słowie?
Czy oddaję cześć Bogu, którego Jezus nazwał swoim Ojcem i „jedynym prawdziwym Bogiem”, czy też przyjmuję obraz Boga ukształtowany przez późniejszą tradycję teologiczną?
Uaktualniono 6.09.2026 r.
Od pewnego czasu zadaje sobie to samo pytynie. Odpowiedz jest tylko jedna, ze Bogu na pewno nie jest obojetne pod jaka postacia go czcimy, wrecz przeciwnie.Podales dobre argumenty. Trzeba sobie uswiadomic, ze Bog Izraela jest zupelnie wyjatkowy, jedyny i jakze rozny od bozkow tego swiata, czy ludzkich wyobrazen o nim. ,,Nadto powiedział: Nie możesz oglądać oblicza mojego, gdyż nie może mnie człowiek oglądać i pozostać przy życiu.” ,,Boga nikt nigdy nie widziałal; jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca On… Czytaj więcej »
Bez wątpienia, drugie (biblijne, przykazanie dekalogu) świadczy o tym, że Bogu ; NIE jest obojętne pod jaką postacią Go wielbimy ani to w jakiej formie (przy pomocy jakich „akcesoriów”) to czynimy! Ma to swoje znaczenie również w kontekście debaty tyczącej biblijnego przekazu na temat trynitaryzmu. Dzięki za ten artykuł, który to uwypuklił i o tym przypomniał.