Jana 14:14 jako argument modlitwy do Jezusa

Motywacją do napisania tego komentarza były wywody jednego z apologetów trynitaryzmu, który próbuje wykorzystać Jana 14:14 jako argument na rzecz doktryny Trójcy.

Autor argumentacji przekonuje czytelników, że Jezus nakazał kierować modlitwy do siebie, co – jego zdaniem – ma świadczyć o tym, że jest Bogiem wysłuchującym modlitw.

Rzeczywiście, w niektórych przekładach biblijnych w Jana 14:14 występuje słowo „Mnie”. Przykładem jest Biblia Tysiąclecia:

„O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię.” 

Warto jednak wiedzieć, że nie wszystkie przekłady zawierają w Jana 14:14 zaimek „Mnie”. Nie znajdziemy go między innymi w przekładzie biskupa Kazimierza Romaniuka ani w Biblii Paulistów. Wynika to z faktu, że tłumacze oparli się na wariancie greckiego tekstu, w którym zaimek με („Mnie”) nie występuje.

Większość współczesnych krytycznych wydań greckiego Nowego Testamentu przyjmuje wprawdzie odczyt z zaimkiem „Mnie”, jednak jednocześnie uznaje, że w tym miejscu istnieje istotny wariant tekstowy.

Do świadectw zawierających słowo με („Mnie”) należą m.in.:

• Papirus 66 (𝔓66),
• Papirus 75 (𝔓75 – z pewną niepewnością z powodu uszkodzenia rękopisu),
• Kodeks Synajski (א),
• Kodeks Watykański (B).

Natomiast zaimek με pomijają m.in.:

• Kodeks Aleksandryjski (A),
• Kodeks Efrema (C³),
• Kodeks Bezy (D),
• Kodeks Waszyngtoński (W),
• liczne minuskuły oraz część starożytnych przekładów.

Pokazuje to, że w tym miejscu Pisma istnieje rzeczywisty wariant tekstowy, który od dawna jest przedmiotem badań krytyki tekstu.

Nawet jeśli przyjmiemy odczyt zawierający słowo „Mnie”, tekst nadal nie mówi: „kiedy będziecie się do Mnie modlić”, lecz: „jeśli o coś Mnie poprosicie”. Grecki czasownik αἰτέω oznacza po prostu „prosić”, a jego znaczenie zależy od kontekstu. Sam w sobie nie oznacza automatycznie modlitwy.

Co więcej, w tej samej mowie pożegnalnej Jezus mówi do uczniów:

„O cokolwiek poprosicie Ojca w moje imię, da wam.” (J 16:23)

Pokazuje to, że adresatem modlitwy pozostaje Ojciec, natomiast Jana 14:14 nie stanowi jednoznacznego nakazu kierowania modlitw do Jezusa.

Jest to kolejny przykład budowania argumentacji teologicznej na tekście, który sam w sobie jest niejednoznaczny zarówno pod względem tekstowym, jak i interpretacyjnym.

Co mówi nam kontekst?

Załóżmy na chwilę, że Jezus rzeczywiście wypowiedział słowa tak, jak oddaje je Biblia Tysiąclecia:

„O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię.” (J 14:14)

Powstaje jednak pytanie: czy taka konstrukcja jest naturalna? Przecież zwykle prosi się kogoś w imieniu kogoś innego. Trudno natomiast zrozumieć, co miałoby oznaczać proszenie samego Jezusa w Jego własnym imieniu. To właśnie ta nietypowa konstrukcja sprawia, że część badaczy uważa ją za problematyczną.

Spójrzmy teraz na inne wypowiedzi Jezusa z tej samej mowy pożegnalnej (Biblia Tysiąclecia).

Jana 15:16

„Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał — aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go prosicie w imię moje.”

Jana 16:23

„W owym zaś dniu o nic Mnie nie będziecie pytać. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: O cokolwiek byście prosili Ojca, da wam w imię moje.”

Kogo więc Jezus poleca prosić? Odpowiedź jest jednoznaczna – Ojca.

Czy zatem Jana 14:14 nie powinniśmy rozumieć w świetle tych jednoznacznych wypowiedzi? Zasada interpretacji Pisma Świętego podpowiada, że tekst mniej jasny należy odczytywać w świetle tekstów bardziej jednoznacznych.

Zobaczmy również bezpośredni kontekst Jana 14:13. Oto jak oddają go różne polskie przekłady:

(Biblia poznańska  v.1.6)  „I o cokolwiek poprosicie w moje imię, spełnię, aby Ojciec został uwielbiony w Synu.”

(BT-2 v.1.4)  „A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu.”

(KUL – v.1.4)   „O cokolwiek będziecie prosić w moje imię, to spełnię, aby Ojciec doznał chwały w Synu.”

(Wujek 1599 v.1.5)  „Bo ja do Ojca idę, a o cokolwiek będziecie prosić Ojca w imię moje, to uczynię, aby był uwielbion Ociec w Synu.”

Warto zwrócić uwagę na wspólną myśl tych przekładów. Celem wysłuchania próśb jest to, aby Ojciec został uwielbiony w Synu.

Jezus nie kieruje uwagi uczniów na siebie jako ostatecznego adresata modlitwy, lecz na Ojca. Jednocześnie zapewnia, że to On będzie wykonywał wolę Ojca i doprowadzał do spełnienia próśb zanoszonych w Jego imieniu.

Można więc powiedzieć, że modlimy się do Boga Ojca w imieniu Jezusa Chrystusa, a Ojciec może odpowiedzieć na nasze prośby za pośrednictwem swojego Syna, przez Ducha Świętego lub w każdy inny sposób, jaki uzna za stosowny. Taki obraz jest zgodny z bezpośrednim kontekstem mowy pożegnalnej oraz z pozostałymi wypowiedziami Jezusa zapisanymi w Ewangelii Jana.

Jeden Bóg i jeden pośrednik

Przedstawiona argumentacja dobrze współgra ze słowami apostoła Pawła zapisanymi w 1 Tymoteusza 2:5 (BT):

„Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus.” 

Jezus został ustanowiony Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi. Rolą pośrednika jest prowadzić do drugiej strony, a nie zastępować ją jako ostatecznego adresata.

Dlatego również w Ewangelii Jana 14:6 czytamy:

„Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.”

Pan Jezus jest więc drogą prowadzącą do Ojca, a nie celem tej drogi. Sam wskazuje, że ostatecznym celem jest Ojciec.

Warto zauważyć także, że Jezus nigdy nie nauczył swoich uczniów modlić się do siebie. Przeciwnie – gdy prosili Go, aby nauczył ich modlitwy, skierował ich do Ojca, rozpoczynając ją słowami: „Ojcze nasz…”

Może ktoś zapyta: A co z modlitwą Szczepana?

Również temu zagadnieniu poświęciliśmy osobny artykuł na naszym blogu. Jeśli chcesz zapoznać się z naszą analizą, przeczytaj artykuł: „Czy Szczepan modli się do Jezusa?”

Warto zwrócić uwagę także na jeszcze jeden fakt. W całym Nowym Testamencie nie znajdziemy ani jednego przykładu modlitwy skierowanej do Ducha Świętego. Jest to szczególnie zastanawiające, jeśli przyjąć założenie, że Duch Święty jest odrębną osobą Boga, która – podobnie jak Ojciec i Syn – miałaby być właściwym adresatem modlitwy.

Podsumowanie

Jasno widzimy, że Jana 14:13–14 nie stanowi dowodu na prawdziwość dogmatu o Trójcy. Spór o obecność lub brak zaimka „Mnie” jest zagadnieniem krytyki tekstu, natomiast nawet przy przyjęciu odczytu z tym zaimkiem werset nie naucza o równości Ojca, Syna i Ducha Świętego ani o jednym Bogu w trzech osobach.

Bezpośredni kontekst wskazuje raczej na modlitwę kierowaną do Ojca w imieniu Jezusa, co potwierdzają również Jana 15:16 i Jana 16:23 oraz nauka Jezusa zawarta w modlitwie „Ojcze nasz”.

Dlatego wykorzystywanie Jana 14:13–14 jako argumentu na rzecz dogmatu o Trójcy opiera się na interpretacji wykraczającej poza to, co rzeczywiście mówi sam tekst biblijny.

Artykuł uaktualniono 23.07.2026 r.