Co Pismo Święte mówi o Trójcy Świętej
Zapraszamy również na stronę antytrynitarianie.pl

Duch wszystko przenika – 1 Koryntian 2:10

Jak Duch wszystko przenika

Czy te słowa świadczą o tym, że Dych Święty jest osobą? W 1 Koryntian 2:10 wg. Biblii Tysiąclecia czytamy:

“Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha. Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego.”

Czy myśli z 1 Koryntian 2:10 są „dowodem” na Trójcę i przemawiają za Duchem Świętym jako osobą?

Trynitarze niekiedy chcą wykorzystać ten werset jako swój „mocny” argument w dowodzeniu domniemanej „osobowości” Ducha Świętego.

Argumentuję, że jeżeli Duch wszystko przenika, nawet głębokość Boga to musi być osobą.
Jednakże czytając te biblijne myśli zgodnie z kontekstem i analizując sens tej wypowiedzi bez trudu zorientujemy się, że taka argumentacja rozmija się z objawioną przez Boga prawdą!
Zacznijmy od tego, dlaczego w żadnym wypadku omawiany tekst nie może być trynitarnym  argumentem.

Dlaczego tren tekst nie świadczy o Trójcy

  1. Fragment nic nie mówi o trzech osobach ani o wzajemnych relacjach pomiędzy nimi (np. nigdzie nie znajdziemy wersetu, w którym Duch przenika czy bada Syna Bożego albo, że ktoś bada Ducha Bożego)!
  2. Zakładając Trójcę musielibyśmy przyjąć absurdalny wniosek, że trzecia osoba Boga zna pierwszą z osób lepiej niż On sam, a wręcz przenika przez nią.  Omawiany tekst nie mówi więc o Duchu jako odrębnej od Boga  osobie ale o Duchu, który jest w Bogu- Duchu Bożym.
  3. Zakładając Trójce powinniśmy czytać  Duch Bóg a nie Duch Boży, czyli należący do Boga. Takie określenie nie świadczy o równości i wskazuje, że Duch Boży jak również Duch człowieka (wers.11) nie są odrębnymi osobami.
  4. O czym świadczy szerszy kontekst? – W Starym Testamencie wielokrotnie pojawia się zwrot Duch Boży, ale żaden Izraelita nie uważał go za odrębną osobę ( zob. Liczb 24:2)
  5. Najbliższy kontekst tego wersetu nie tylko nie poświadcza wysnuwanych przez trynitarzy wniosków ale wręcz zaprzecza osobowości Ducha Świętego.

Co mówi kontekst

Rozważania proponuję rozpocząć od kontekstu najbliższego czyli wersetu 11 z 1 Koryntian 2 rozdziału (BT):

“Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie duch, który jest w człowieku? Podobnie i tego, co Boskie, nie zna nikt, tylko Duch Boży

Duch przenikający, badający Boga …  przyrównany jest do „ducha człowieka, który w nim jest”. Nie może chodzić tu o odrębne osoby gdyż „duch człowieka” z 11 wersetu nie jest odrębną osobą przebywającą w nas.
Bo czyż nasze „nastawienie umysłu i uczuć, wnętrze” nasz duch– ma być liczone jako ktoś od nas różny? Czy stanowimy jedną istotę „w dwóch osobach – równych co do mocy”?
Zobaczmy  kolejny werset 12 również z (BT)

“Otóż myśmy nie otrzymali ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, dla poznania darów Bożych”

Duchowi Świętemu przeciwstawiono „ ducha świata” (przypominam, że w greckich rękopisach nie było dużych czy też małych liter a apostoł dokonuje świadomego porównania „ducha od Boga” i „ducha od świata”).

Widząc tu np. podobieństwo działania „duchów”:  ku dobremu lub ku złemu, zadajmy pytania. Czy duch świata jest realną odrębną osobą, którą posługuje się diabeł? Jak działa duch świata?
Analogia działania: ducha od Boga i ducha od świata, ukazana w tym fragmencie Biblii – wyraźnie zaprzeczają twierdzeniom trynitarian, o „osobowym Duchu Świętym, wchodzącym w skład Trójcy”!
Gdyby Duch Święty stanowił” odrębną boską osobę wchodzącą w skład Trój-jedynego Boga” to takie biblijne (spisane pod wpływem Ducha Świętego, zobacz 2 Piotra 2:21, 2 Tymoteusza 3:16) porównania nie miałyby sensu! Wręcz wprowadzałoby w błąd czytelnika Pisma Świętego.

Czym jest “pneuma”?

Omawiając temat „Ducha Świętego”, warto dodać jeszcze, że Biblia używa greckie słowo w rodzaju nijakim, „pneuma” oznaczającego Ducha Świętego, co pociąga za sobą zastosowanie zaimka rodzaju „nijakiego” – „ono”. Większość zwolenników dogmatu o Trójcy  (w tym tłumaczy Biblii na języki narodowe), przemilcza ten niewygodny dla trynitarzy fakt!

Łatwo to jednak możesz sprawdzić choćby w przekładach interlinearnych Nowego Testamentu.
Biblijne zwroty „wylać”, „napełnić” (np. Dzieje Ap. 2:17, Łukasza 1:15) używane wielokrotnie w stosunku do Ducha Świętego też uwypuklają „nieosobowy charakter”  Ducha Świętego!
Dla mających co do tego jeszcze  jakieś wątpliwości podam inny tego typu biblijny zwrot – „ zadatek Ducha Świętego”.  W  2 liście do Koryntian 1:22 (BW) czytamy:

“Który też wycisnął na nas pieczęć i dał zadatek Ducha do serc naszych”

Z kontekstu wersetu 21 „namaścił” – wyraźnie wynika, iż chodzi o Ducha Świętego.  Czy można dać komuś „ZADATEK  Z  TRZECIEJ OSOBY BOGA”?!

Czyż w związku z przedstawionymi tu faktami potrzeba czegoś więcej aby dostrzec fundamentalną  różnicę w opisach OSÓB: Boga Ojca czy Syna Bożego w porównaniu z opisami Ducha Świętego?
Osoby, które zaniepokojone są kilkoma „osobowymi” zapisami w stosunku do Ducha Świętego, które możemy znaleźć w Biblii – zapraszamy do przeanalizowania komentarza na blogu „ Osobowość Ducha Świętego”.

A co powiemy o zwrocie Pocieszyciel? Zapraszamy do przeanalizowania tego w odrębnym artykule.

Subscribe
Powiadom o

2 komentarzy
Od najnowszych
Od najstarszych
Inline Feedbacks
Wyświetl wszystkie komentarze
Robert
8 grudnia 2023 15:33

Widzę kolejny artykuł jeszcze przez nikogo nie skomentowany. W istocie w wer.10 czytamy o osobie [theos], że nam [tamtym chrześcijanom] “objawia” pewne rzeczy. Jednak nie sam. Czyni to “przez ducha” gr. pneuma.I tu warto zaznaczy, że niektóre dawne manuskrypty itp. przed pneuma zawierają zaimek dzierżawczy, [swego], który ukazuje, do kogo należy duch. Tak naprawdę w wer.od 2-16 mamy często mowę o duchu [różnych duchach]. O tym co duchowe itp. W wer.od 6-9 czytamy o poznaniu [mądrości] nam danym. I otrzymaliśmy… Czytaj więcej »

Najchętniej czytane:
Wybierz interesujący cię werset
Prenumeruj
Bądź na bieżąco z nowościami
Nowe artykuły