Kto jest jedynym Bogiem?

Jednym z najważniejszych pytań dotyczących biblijnego monoteizmu jest to, kogo Pismo Święte nazywa jedynym Bogiem. Czy określenie to odnosi się do Ojca, czy też Biblia przedstawia jednego Boga jako Ojca, Syna i Ducha Świętego? Zobaczmy, jak na to pytanie odpowiadają autorzy Nowego Testamentu.

W Liście Judy 1:25 (BT) czytamy:

„Jedynemu Bogu, Zbawcy naszemu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego, chwała, majestat, moc i władza przed wszystkimi wiekami i teraz, i na wszystkie wieki! Amen”

Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki Juda formułuje tę wypowiedź. Wymienia „jedynego Boga”, a następnie osobno Jezusa Chrystusa, naszego Pana, przez którego oddawana jest Bogu chwała.

O kim Juda mówi jako o „jedynym Bogu”?

Odpowiedź znajdujemy już na początku jego listu:

„Juda, sługa Jezusa Chrystusa, brat zaś Jakuba, do tych, którzy są powołani, umiłowani w Bogu Ojcu i zachowani dla Jezusa Chrystusa” (Judy 1:1, BT).

Juda wyraźnie odróżnia więc Boga Ojca od Jezusa Chrystusa.

Podobnego języka używa sam Jezus. W Marka 12:29 (BT) odpowiada:

„Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz, Pan jest jeden”.

Jezus nie poprawia żydowskiego wyznania wiary ani nie wyjaśnia, że jeden Bóg istnieje w trzech osobach. Potwierdza natomiast podstawową prawdę wiary Izraela: Bóg jest jeden.

Co zatem wynika z tych tekstów?

• Jedynym Bogiem jest Bóg Ojciec. Jest On Bogiem chrześcijan, ale również Bogiem samego Jezusa, który po zmartwychwstaniu mówi: „wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego, do Boga mego i Boga waszego” (Jana 20:17, BW).
• Bóg Ojciec i Jezus Chrystus są wyraźnie od siebie odróżniani. Juda mówi o „jedynym Bogu” oraz o „Jezusie Chrystusie, Panu naszym”.
• Jezus nie zostaje w Liście Judy 1:25 utożsamiony z „jedynym Bogiem”. Przeciwnie, chwała oddawana jest jedynemu Bogu przez Jezusa Chrystusa.
• Co szczególnie ważne, Juda pisze te słowa już po zmartwychwstaniu i wywyższeniu Jezusa. Nie można więc tłumaczyć tego rozróżnienia wyłącznie ziemskim uniżeniem Chrystusa. Także po jego wywyższeniu Pismo nadal odróżnia Jezusa od Boga Ojca.

Tylko jeden Bóg

Jeszcze bardziej jednoznacznie myśl tę wyraził apostoł Paweł w 1 Koryntian 8:6:

„Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.”

Zwróćmy uwagę na konstrukcję tego zdania: jeden Bóg — Ojciec oraz jeden Pan — Jezus Chrystus.

Paweł nie napisał: „dla nas istnieje jeden Bóg: Ojciec, Syn i Duch Święty”. Powiedział natomiast wprost, że dla chrześcijan jednym Bogiem jest Ojciec.

Podobnie naucza sam Jezus w modlitwie skierowanej do Ojca:

„A to jest żywot wieczny, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś” (Jana 17:3, BW).

Gdyby Jezus chciał nauczyć swoich uczniów, że zarówno Ojciec, jak i on sam oraz Duch Święty są wspólnie „jedynym prawdziwym Bogiem”, ten werset byłby naturalnym miejscem, aby to wyjaśnić. Jezus jednak tego nie robi.

Jeden Bóg i jeden Chrystus

Na kartach Nowego Testamentu wielokrotnie spotykamy podobny schemat. Bóg i Chrystus są wymieniani obok siebie, ale nie są ze sobą tożsami.

Paweł napisał:

„Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus” (1 Tymoteusza 2:5, BW).

Jeżeli Jezus jest pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, naturalnie powstaje pytanie: jak może być jednocześnie tym samym Bogiem, pomiędzy którym a ludźmi pośredniczy?

Podobnie w Efezjan 4:5,6 czytamy:

„jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest; jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich” (BW).

Jak widzimy, nie jest to pojedynczy przypadek, lecz powtarzający się sposób wypowiadania się autorów Nowego Testamentu.

A co z Duchem Świętym?

Warto przy tej okazji zwrócić uwagę również na Ducha Świętego.

Jeżeli pierwsi chrześcijanie wierzyli, że jeden Bóg istnieje jako trzy równe osoby — Ojciec, Syn i Duch Święty — moglibyśmy oczekiwać, że taki sposób przedstawiania Boga będzie pojawiał się regularnie w listach apostolskich.

Tymczasem w pozdrowieniach rozpoczynających listy bardzo często występują Bóg Ojciec i Pan Jezus Chrystus, podczas gdy Duch Święty nie zostaje wymieniony jako rzekoma trzecia osoba tego samego Boga.

Dla przykładu w Rzymian 1:7, (BW) czytamy:

„Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa”

Podobnie czytamy między innymi w 1 do Koryntian 1:3, 2 do Koryntian 1:2, Galatów 1:3, Efezjan 1:2 czy Filipian 1:2.

Nie oznacza to oczywiście, że Duch Święty nie odgrywa ważnej roli w działaniu Boga. Warto jednak zwrócić uwagę na sposób, w jaki autorzy Nowego Testamentu mówią o Bogu i Jezusie. Konsekwentnie wskazują na jednego Boga — Ojca oraz jednego Pana — Jezusa Chrystusa.

Gdyby wierzyli, że jeden Bóg istnieje jako Ojciec, Syn i Duch Święty, można byłoby oczekiwać, że będą to wyraźnie akcentować. Tymczasem w zacytowanych wypowiedziach Duch Święty jest pomijany.

Nie ma innego Boga

Takie rozumienie pozostaje w zgodzie z nauczaniem Starego Testamentu.

W Izajasza 45:22 (BW) Bóg mówi:

„Do mnie się zwróćcie, wszystkie krańce ziemi, abyście były zbawione, bo Ja jestem Bogiem i nie ma innego”.

Nowy Testament nie ogłasza pojawienia się inaczej rozumianego Boga ani nie redefiniuje jednego Boga Izraela jako trzech osób.

Przeciwnie, Jezus nazywa Ojca „jedynym prawdziwym Bogiem”, Paweł mówi: „dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec”, a Juda oddaje chwałę „jedynemu Bogu” przez Jezusa Chrystusa.

Dlatego warto postawić proste pytanie:

Jeżeli autorzy Nowego Testamentu chcieli nauczać, że jedyny Bóg to Ojciec, Syn i Duch Święty, dlaczego w tak wielu miejscach określenie „jedyny Bóg” odnoszą tylko do Ojca, a Jezusa przedstawiają obok Niego jako Pana, Mesjasza, Syna i pośrednika?

Artykuł jest dostępny również w języku rosyjskim: Единый Бог

Artykuł przeredagowano 1.09.2026 r.