Czy Jezus ma nad sobą zwierzchnika?

Zanim zaczniemy nasze rozważania, zapoznajmy się z jednym z tekstów – 1 Koryntian 11:3:

„A chcę, abyście wiedzieli, że głową każdego męża jest Chrystus, a głową żony mąż, a głową Chrystusa Bóg” (BW)

Paweł w sposób jednoznaczny i wyrazisty informuje nas w tym fragmencie, że Pan Jezus ma nad sobą zwierzchnika w postaci Boga.

Warto nadmienić, że list ten pisany był w czasie, gdy Jezus przebywał już w niebie. Nie do przyjęcia są zatem argumenty niektórych obrońców Trójcy, że chodzi tu o Jezusa człowieka. Wszelkie wątpliwości co do interpretacji tego fragmentu rozwiewa bowiem kontekst.

Paweł stwierdza jasno, że „głową każdego męża jest Chrystus, a głową żony mąż”. Dobitnie pokazuje to, o jakie podporządkowanie tu chodzi. Gdyby bowiem Bóg i Jezus byli sobie równi, to i dla nas Jezus nie byłby zwierzchnikiem, a dla żon zwierzchnikiem (głową) nie byłby mąż.

Trudno więc ostatnią część tego zdania rozumieć zupełnie inaczej niż dwie poprzednie. Paweł konsekwentnie wskazuje na relację zwierzchnictwa i podporządkowania.

(Temat subordynacji oraz uznania przez Pana Jezusa Boga Ojca za swego zwierzchnika – „głowę” – omawiamy w artykule: Jezus podporządkowany Ojcu).

Czego dowiadujemy się z Księgi Daniela

W Daniela 7:13-14 czytamy (wg BW):

„I widziałem w widzeniach nocnych: Oto na obłokach niebieskich przyszedł ktoś podobny do Syna Człowieczego; doszedł do Sędziwego i stawiono go przed nim. I dano mu władzę i chwałę, i królestwo, aby mu służyły wszystkie ludy, narody i języki […]”

Zwróć uwagę na zwrot „stawiono go przed nim”. Jezus zostaje postawiony przed Bogiem i otrzymuje od Niego władzę, co poświadcza wiele wersetów. Zobaczmy, chociażby Księgę Objawienia:

„[…] jak i Ja otrzymałem władzę od Ojca mojego” (Objawienie 2:27, BW).

Natomiast w Filipian 2:9 Paweł stwierdza:

„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię” (BW).

Z Biblii jednoznacznie wynika, że Pan Jezus został wywyższony przez Boga Ojca, że otrzymał od Boga władzę oraz że ma nad sobą zwierzchnika.

Czy najwyższy suweren, druga osoba Boga, mógłby czekać, aż ktoś go wywyższy i da mu władzę? Czy pozwoliłby się prowadzić, żeby stawiano go przed kimkolwiek?

Podobne myśli znajdziemy w: Mateusza 28:18, Dziejach Apostolskich 2:36; 5:31; 10:42, Filipian 2:9, Hebrajczyków 1:3 oraz Psalmie 2:6-8. To Bóg JHWH ustanowił Pana Jezusa „królem”, Chrystusem (czyli Mesjaszem) i „sędzią żywych i umarłych”.

Zatem kto jest najwyższym suwerenem – wywyższający czy wywyższony? Dający władzę czy ją otrzymujący? Nadający tytuły czy je otrzymujący?

Najwyższy udziela władzy

Czyż nie widać tu wyraźnej różnicy między suwerennością Boga Ojca a władzą Syna Bożego, który tę władzę od Ojca otrzymuje? Podobną zależność dostrzegamy również w odniesieniu do Ducha Świętego. To Bóg daje swego Ducha, udziela go i może go odebrać, jak pokazuje choćby modlitwa Dawida:

„Nie odbieraj mi swego Ducha świętego!” (Psalm 51:13, BW).

Bardzo ciekawe wnioski można również wyciągnąć z dalszej części omawianego fragmentu Księgi Daniela 7:13–14. Syn Człowieczy staje przed Najwyższym i otrzymuje od Niego władzę oraz królestwo. Trudno pogodzić ten obraz z twierdzeniem, że Syn już z natury posiada dokładnie tę samą, najwyższą władzę co Ojciec. Skoro bowiem Jezus jest przedstawiony jako ten, który władzę otrzymuje, rodzi się pytanie: dlaczego miałby ją dopiero otrzymywać, jeśli posiadał ją w pełni odwiecznie?

Zwróćmy też uwagę na wersety 18 i 27 tego samego rozdziału. Dowiadujemy się tam, że podobnie jak Syn Człowieczy również „lud świętych Najwyższego” otrzyma królestwo i udział we władzy.

Ich udział w panowaniu ma więc pewne podobieństwa do władzy otrzymanej przez Chrystusa. Porównaj Objawienie 5:9–10. Sam fakt otrzymania władzy, królestwa czy udziału w panowaniu nie może zatem dowodzić, że dana osoba należy do istoty Boga. Gdyby stosować taką logikę konsekwentnie, należałoby zapytać, czy również „lud świętych Najwyższego” należałoby włączyć w obręb Trójjedynego Boga?

Wnioski

Przedstawione teksty tworzą spójny obraz.

Bóg jest głową Chrystusa. Syn Człowieczy staje przed Najwyższym i otrzymuje od Niego władzę oraz królestwo. Jezus zostaje przez Boga wywyższony, ustanowiony Panem, Mesjaszem i Sędzią.

Jezus posiada więc ogromną władzę i wyjątkową pozycję, ale Biblia przedstawia tę władzę jako otrzymaną od Boga Ojca.

Dlatego zasadnicze pytanie brzmi:

Kto jest ostatecznym źródłem władzy — ten, który ją daje, czy ten, który ją otrzymuje?

Paweł odpowiada na to niezwykle krótko i jednoznacznie:

„[…] głową Chrystusa Bóg” (1 Koryntian 11:3, BW).

W późniejszych sporach o naturę Boga zaczęto posługiwać się pojęciami zaczerpniętymi z języka filozoficznego, takimi jak „istota”, „natura” czy „osoba”. Tymczasem obraz przedstawiony w Piśmie Świętym jest znacznie prostszy: Bóg Ojciec jest źródłem władzy, a Jezus tę władzę od Niego otrzymuje.

Podsumowując: uważna lektura Biblii pokazuje wyraźne podporządkowanie Syna Ojcu. Dlatego twierdzenie o pełnej równości Ojca, Syna i Ducha Świętego pod względem władzy i zwierzchnictwa trudno wyprowadzić wprost z przedstawionych tekstów biblijnych.

Uaktualniono 26.08.2026 r.