Co Pismo Święte mówi oTrójcy Świętej
Prenumeruj nowe posty

Omawiane wersety
Najchętniej czytane:

Czy werset z listu do Tytusa 2:13  można wykorzystać jako poparcie istnienia Trójcy Świętej?

Czytamy w tym miejscu:  BT

oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa”

Powyższy tekst biblijny jest kolejną trynitarną próbą udowadniania niebiblijnej doktryny o Trójcy.  Założenie jest takie jak w większości trynitarnych  wywodów: skoro o Jezusie jest napisane w Biblii, że jest Bogiem… to znaczy, że Trójca Święta istnieje!
Przyznacie, że to niebywale naciągane rozumowanie, wszak nawet w trynitarnym zrozumieniu tego tekstu jest mowa o jednej a nie trzech osobach. Jakże więc ten tekst miałby udowadniać istnienie Trójcy?
Ponieważ większość antytrynitarzy wierzy, że w tym tekście jest mowa o dwóch osobach (Boga Ojca oraz Zbawiciela naszego pana Jezusa), spróbuję to pokrótce uzasadnić:

  •   Dlaczego tak rozumiemy ten tekst?
  •   Czy fakt podkreślania różnic ( podległości Syna Bożego i faktu, iż Jego „zrodzenie” przez Boga Ojca – było „początkiem” odrębnego bytu) między Bogiem Ojcem a Synem Bożym : ma na celu „ pomniejszenie, boskości Jezusa” – jak często zarzucają trynitarze?

Zacznijmy od tego, że w Tytusa 1:4 jest podobny zwrot do omawianego przez nas Tytusa 2:13 z tym, że tu nie mamy żadnych wątpliwości , mowa jest o Bogu Ojcu oraz o Jezusie.

„do Tytusa, dziecka mego prawdziwego we wspólnej nam wierze. Łaska i pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, Zbawiciela naszego!

Tak więc  ten tekst byłby w sprzeczności w tekstem z Tytusa 3:13. Zatem ci co nie wierzą w Trójcę mają podstawy do takiego zrozumienia, tego tekstu biblijnego.

Oto dodatkowe argumenty przemawiające za tym zrozumieniem – zwróćmy uwagę jak brzmi ten tekst w języku greckim :

 τοῦ μεγάλου θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ ᾿Ιησοῦ
(tou me•ga′lou The•ou′ kai so•te′ros he•mon′ Khri•stou′ I•e•sou′)

„W tym miejscu występują dwa rzeczowniki połączone spójnikiem καί (kai, „i”), przy czym pierwszy rzeczownik jest poprzedzony rodzajnikiem określonym τοῦ (tou), a drugiemu nie towarzyszy rodzajnik określony. Podobną konstrukcję znajdujemy w 2 Piotra 1:1, 2; w wersecie 2 występuje wyraźne rozróżnienie między Bogiem a Jezusem. Wskazuje to, że w przypadku gdy w zdaniu dwie różne osoby są połączone spójnikiem καί, jeśli pierwszą z tych osób poprzedza rodzajnik określony, nie jest konieczne powtórzenie go przed drugą osobą. Przykłady tej konstrukcji w tekście greckim można znaleźć w Dz. Ap. 13:50; 15:22; Ef. 5:5; 2 Tes. 1:12; 1 Tym. 5:21; 6:13; 2 Tym 4:1. Taka konstrukcja gramatyczna występuje również w Septuagincie (LXX) (patrz przypis do Prz. 24:21). Według dzieła An Idiom Book of New Testament Greek, autorstwa C. F. D. Moule’a, Cambridge, Anglia, 1971, s. 109, sens „wielkiego Boga i naszego Wybawcy Jezusa Chrystusa . . jest możliwy w grece κοινή [koi•ne′] nawet bez powtórzenia [rodzajnika określonego].”

Szczegółową analizę konstrukcji z Tyt. 2:13 zawiera dzieło The Authorship of the Fourth Gospel and Other Critical Essays, autorstwa Ezry Abbota, Boston, 1888, ss. 439-457. Na stronie 452 tego opracowania znajduje się następujący komentarz:

„Przeanalizujmy przykład z Nowego Testamentu. W Mat.. 21. 12 czytamy, że Jezus „wyrzucił wszystkich sprzedających i kupujących w świątyni,” τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας [tous po•loun′tas kai a•go•ra′zon•tas]. Nikt rozsądnie nie założyłby, że te same opisane tutaj osoby jednocześnie sprzedawały i kupowały.

W Ewangelii Marka rozróżnione są dwie klasy poprzez wstawienie τούς przed ἀγοράζοντας; rozróżnienie między nimi pozostawiono tutaj inteligencji czytelnika. W analizowanym przypadku [Tyt. 2:13] wydaje się, że pominięcie rodzajnika przed słowem σωτῆρος [so•te′ros] nie nastręcza żadnych trudności—nie dlatego, że słowo σωτῆρος jest wystarczająco dookreślone poprzez dodanie ἡμῶν [he•mon′] (Winer), ponieważ zważywszy, że Bóg i Chrystus są często określani mianem „naszego Zbawiciela,” ἡ δόξα τοῦ μεγάλου θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν [he do′xa tou me•ga′lou The•ou′ kai so•te′ros he•mon′] sformułowanie to, występując pojedynczo, w najbardziej oczywisty sposób byłoby rozumiane jako jeden podmiot, mianowicie Bóg, Ojciec; ale dodanie ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ to σωτῆρος ἡμῶν [I•e•sou′ Khri•stou′ to so•te′ros he•mon′] zmienia sytuację diametralnie, ograniczając σωτῆρος ἡμῶν do osoby lub istoty, która według typowego dla Pawła użycia języka, jest rozróżniona od osoby lub istoty, którą określa on jako ὁ θεός [ho The•os′], stąd nie zachodziła konieczność powtórzenia rodzajnika w celu uniknięcia niejednoznaczności.

Z powyższych względów znajdujące się w 2 Tes. i. 12 wyrażenie κατὰ τὴν χάριν τοῦ θεοῦ ἡμῶν καὶ κυρίου [ka•ta′ ten kha′rin tou The•ou′ he•mon′ kai ky•ri′ou] naturalnie byłoby rozumiane jako jeden podmiot, a przed κυρίου rodzajnik byłby wymagany, gdyby pisarz miał na myśli dwie osoby; samo dodanie ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ to κυρίου [I•e•sou′ Khri•stou′ to ky•ri′ou] stanowi odniesienie do dwóch odrębnych podmiotów, bez konieczności dodawania rodzajnika.”

Powyższa argumentacja to uzasadnienie, dla takiego przetłumaczenia  biblijnego tekstu w pewnym angielskojęzycznym  przekładzie  Biblii ( NW with References str.1581 i 1582 ). Pewne osoby lubują się w takiej opartej na grece argumentacji i z naszej strony jest to „ ukłon w ich stronę”.
Co ciekawe nawet gdybyśmy zaakceptowali  trynitarne zrozumienie tekstu z Tytusa 2:13 i  zwrot „ wielki Bóg „  odnieśli do Jezusa, to w żadnej mierze nie uzasadniają trynitarnej nauki o „ równości co do mocy i odwieczności trzech osób  trójjedynego Boga” . Musimy pamiętać o następujących faktach:

1.
Zarówno hebrajskie słowo Szaddáj, jak i greckie Pantokrátor są tłumaczone na „Wszechmocny”. W tekście Biblii oba zostały wielokrotnie użyte w odniesieniu do Boga Ojca (Wyjścia 6:3; Obj. 19:6). Nigdy jednak nie użyto żadnego z nich w stosunku do Syna ani ducha świętego. Gdyby istniała tylko  jedna dobra istota , którą moglibyśmy  nazwać Bogiem , takie dodawanie ( rozróżnianie ) przydomkiem „ Wszechmocny” , nie miałoby większego sensu. Jeśli uznamy fakt, iż Biblia słowem „ Bóg” , określa nie tylko Boga Ojca – to takie słowo jak „ Wszechmocny” bardzo precyzuje – o kim jest mowa.

2.
Nawet po wniebowstąpieniu Jezusa w Piśmie Świętym nieraz mówi się o tym, że Ojciec jest „Bogiem” Jezusa Chrystusa. Jak czytamy w Jana 20:17 [BT], sam Jezus po zmartwychwstaniu nazwał Ojca ‛swoim Bogiem’. A według Objawienia 3:12 również później, gdy już przebywał w niebie, użył tego samego wyrażenia. Nigdzie w Biblii nie czytamy natomiast, żeby Ojciec mówił o Synu „Bóg mój”, ani żeby Ojciec lub Syn mówili „Bóg mój” o Duchu Świętym.

3.
„ W późniejszej teologii chrześcijańskiej Duch Święty staje się trzecią osobą Trójcy Świętej. Nauka taka nie została wprost sformułowana w Nowym Testamencie. (…) co Ojcowie Kościoła zdefiniowali potem, posługując się terminologią greckiej  filozofii…” Słownik Biblijny W.R.F. BROWNING Wydanie WARSZAWA 2009  Hasło DUCH  ŚWIĘTY Str. 120.

 Te fakty  wyraźnie wykazują, że nawet gdybyśmy chcieli przyjąć trynitarne zrozumienie tekstu z Tytusa 2,13 to i tak nie byłoby to żadnym argumentem biblijnym na istnienie Trójcy Świętej!
Czy przytaczający takie fakty antytrynitarze chcą „ pomniejszyć  boskość pana Jezusa” ?  Wcale nie ! Zdecydowana większość antytrynitarzy wierzy w boskość Jezusa (nie oznacza ona jednak równości z Bogiem Ojcem, zobacz 1 Koryntian 15,27-28 ) czy Jego preegzystencje ( co nie jest jednoznaczne ze współodwiecznością z Bogiem Ojcem, zobacz Psalm 2,7 i Heb. 1,5 )!

Aby przynajmniej część chrześcijan mogła lepiej zrozumieć postawę antytrynitarzy posłużę się przykładem podejścia protestantów do Marii (matki Pana Jezusa) oraz związanych z nią ataków katolickich fundamentalistów.
Protestanci nie mają „ świętych „ obrazów czy rzeźb Marii oraz nie modlą się do Niej (czy też nie uznają Marii  jako pośredniczki do Boga).  Głośno też mówią, że takie zachowania katolików nie są zgodne z Biblią!

Czy protestanci robią to bo „ chcą  pomniejszyć rolę Marii w zamierzeniu Bożym”? Chcą Ją „ poniżyć”?  Nie doceniają Jej?

Czy jednak taka postawa , wynika z rzetelnej wiedzy o protestantach i o tym co Biblia wyjawia nam o roli Marii?
Czy sytuacja tego typu zarzutów względem stosunku większości antytrynitarzy do Pana Jezusa, nie jest identyczna!
Czyż zarzuty trynitarzy o rzekomym „ pomniejszaniu  boskości pana Jezusa” w świetle tego przykładu i nauk Pisma Świętego, nie są  po prostu  złośliwym pomówieniem? ( co najmniej złośliwym  uogólnieniem ).

Zanim więc  ulegniesz fałszywym i złośliwym stereotypom w stosunku do antytrynitarzy , poznaj  ich bliżej (przekonasz się sam o tym jak zgodnie z Filipian 2,5-6 – chcą uczyć się od Tego , który jest w postaci Bożej i te nauki wdrażają w codzienne życie ). Poznawaj też Biblię, aby  umieć odróżnić prawdziwe nauki z niej pochodzące od  tych, które tylko sobie to uzurpują!
Nie wahaj się odrzucić kłamstwa i mocno trzymaj się prawdy objawionej w Piśmie Świętym!
( Jana 8,31-31 ; 17,17 ;  1 Tesaloniczan 5,21 )

Jeżeli możesz, to udostępnij link do naszej strony na Facebooku lub Twitterze

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

    Zapraszamy na stronę:
    Nowe posty