Co Pismo Święte mówi oTrójcy Świętej
Prenumeruj nowe posty

Omawiane wersety
Najchętniej czytane:

Czy  fragment z dziejów Apostolskich o Ananiaszu i Safirze dowodzi osobowości Ducha Świętego?

Przeczytajmy fragment z Dzieje Ap.5:3-4 (BT)

„Ananiaszu – powiedział Piotr – dlaczego szatan zawładnął twym sercem, że skłamałeś Duchowi Świętemu i odłożyłeś sobie część zapłaty za ziemię?  Czy przed sprzedażą nie była twoją własnością, a po sprzedaniu czyż nie mogłeś rozporządzić tym, coś za nią otrzymał? Jakże mogłeś dopuścić myśl o takim uczynku? Nie ludziom skłamałeś, lecz Bogu.” 

Jak widać w Dziejach Apostolskich 5:3 o Ananiaszu i Safirze powiedziano, że okłamali Ducha Świętego,  natomiast w wersecie 4 czytamy, że skłamali „Bogu”.

Osoby wierzące w Trójcę Świętą w oparciu o tą relację próbują wykazać, że Duch Święty jest osobą oraz Bogiem równym Bogu Ojcu czy Panu Jezusowi. Czy jednak takie teorie można wysnuć z tego fragmentu?

Zanim przejdę do rzeczy chciałbym aby czytelnik zastanowił się nad pytaniem Dlaczego Piotr zwrócił uwagę (zakładając, że Duch Święty jest trzecia osoba Boga), że Ananiasz zgrzeszył Duchowi a nie Panu Jezusowi lub Bogu Ojcu. Dlaczego Piotr nie powiedział, zgrzeszyłeś Trójcy! Czy logiczne jest to, że Piotr uważał, że Ananiasz zgrzeszył tylko trzeciej osobie Boga? Dlaczego czytamy tutaj, że Ananiasz zgrzeszył TYLKO Duchowi?  Warto się nad tym głęboko zastanowić!

 

Kluczem do zrozumienia tego fragmentu  jest tutaj myśl mówiąca: „Nie ludziom skłamałeś, lecz Bogu.” Świadczy ona o tym, że Ananiasz i Safira nie wierzyli w to, że Piotr posiada DUCHA ŚWIĘTEGO i dzięki tej mocy od Boga, wie czego się oni dopuścili. Piotr wyjawił im to co uczynili nie dlatego, że był świadkiem tych wydarzeń, ale dlatego, że Bóg poprzez Ducha Świętego te informacje mu przekazał.  Wiara Ananiasza jak widać była bardzo mizerna gdyż nie uwierzył, że Bóg poprzez swojego Ducha widzi co on czyni ze swoją żoną. W rezultacie Piotr wyjaśnia, że Ananiasz nie LUDZIOM (którym to opowiada skłamał) ale samemu BOGU, który mocą swego Ducha wiedział dokładnie co on uczynił.

Pomocny w zrozumieniu tego może okazać się fragment z księgi Wyjścia 16:2 czytamy w tym miejscu I zaczęło szemrać na pustyni całe zgromadzenie Izraelitów przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi” W wersecie 8 czytamy natomiast „Mojżesz powiedział: Wieczorem Pan da wam mięso do jedzenia, a rano chleb do sytości, bo słyszał Pan szemranie wasze przeciw Niemu. Czymże bowiem my jesteśmy? Nie szemraliście przeciwko nam, ale przeciw Panu! „

Przeciwko komu zatem szemrali Izraelici? Czy na podstawie takiego porównania (wytłuszczony tekst) możemy wysnuć wniosek że Aaron i Mojżesz są równi z Bogiem, albo że są części Boga?

Inny przykład. W Psalmie 78:35-36 czytamy:

„I przypominali sobie, że Bóg jest dla nich skałą, że Bóg Najwyższy ich zbawicielem. Lecz oszukiwali Go swymi ustami i kłamali Mu swoim językiem

Sformułowanie kłamać językiem nie odnosi się dosłownie do tej części ciała ludzkiego, ale słów jakie człowiek POSŁUGUJĄC się językiem wypowiada. Podobnie Bóg posłużył się swoim Duchem, żeby coś zdziałać, tak jak człowiek ustami i językiem, żeby wypowiedzieć słowo. To nie język czy usta były kłamcami ale człowiek, do którego one należały. Tak więc kłamstwo wobec  Ducha Świętego (narzędzia wykonującego wolę Boga) jest też kłamstwem wobec samego Boga i na odwrót. Kłamać można bowiem nie tylko osobie ale kłamać można także przeciwko prawdzie (zob. Jakuba 3:14).

 

Na koniec jeszcze jedna ważna kwestia. Jeżeli Pismo Święte mówi, że człowiek może być utrapiony na duchu, że duch się w nim raduje, że jego duch jest skruszony to zapewne zgodzisz się, że te określenia tyczą się CZŁOWIEKA chociaż mowa jest w nich o DUCHU. Jest więc zrozumiałe, że także Duch Boży posiada wszystkie cechy odnoszące się do Boga. Nie ma jednak potrzeby, by myśleć o Duchu jako całkiem innej i odrębnej osobie. Proste objaśnienie daje Paweł, kiedy porównuje Ducha Bożego z duchem ludzkim w 1 Koryntian 2:11 (BT):

” Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie duch, który jest w człowieku? Podobnie i tego, co Boskie, nie zna nikt, tylko Duch Boży.” 

Czytamy w tym fragmencie, że  tego co Boskie nie zna nikt tylko Duch Boży. Paweł następnie porównuje działanie tego „ducha” z wewnętrzną samoświadomością człowieka. „Kto zaś z ludzi zna to, co ludzkie, jeżeli nie duch, który jest w człowieku” Duch człowieka jest więc względem myśli danej osoby tym samym, czym jest Duch Boży względem myśli Boga. Zadaj sobie pytanie czy duch będący w człowieku jest odrębną od Ciebie osobą?

 

Na koniec jeszcze jedna uwaga dotycząca zwrotu z Dziejów Ap. 5:9 (BW) „A Piotr do niej: Dlaczego umówiliście się, aby wystawiać na próbę Ducha Pańskiego?” W innym wersecie z tej księgi 8:25 znajdziemy zwrot „Słowo Pańskie” a werset dalej 26 zwrot „anioł Pański„. Wersety te dobitnie świadczą o  tym, że używane słowo „Pański” odnosi się do czegoś co należy do Boga. Pismo Święte zamiennie stosuje zwroty: Duch Boży, Duch Święty czy Duch Pański.

 

 

Jeżeli możesz, to udostępnij link do naszej strony na Facebooku lub Twitterze

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

    Zapraszamy na stronę:
    Nowe posty