Czy werset z 1 Jana 5:20 poświadcza istnienie Trójcy Świętej?

BT ” Wiemy także, że Syn Boży przyszedł i obdarzył nas zdolnością rozumu, abyśmy poznawali Prawdziwego. Jesteśmy w prawdziwym Bogu, w Synu Jego, Jezusie Chrystusie. On zaś jest prawdziwym Bogiem i Życiem wiecznym.”

BW ” Wiemy też, że Syn Boży przyszedł i dał nam rozum, abyśmy poznali tego, który jest prawdziwy. My jesteśmy w tym, który jest prawdziwy, w Synu jego, Jezusie Chrystusie. On jest tym prawdziwym Bogiem i życiem wiecznym.”
Jakie są trynitarne argumenty oparte na tym tekście?
Trynitarianie odnoszą tekst w całości do Pana Jezusa. Mamy więc ich stały argument słowo „ Bóg” a konkretnie „ prawdziwy Bóg” odnoszone do Jezusa ma udowadniać istnienie Trójcy. Sytuacja nieco zbliżona do omawianego wcześniej na Blogu  tekstu z Tytusa 2,13 ( zapraszamy do przeczytania komentarza na Blogu ). Na pytanie czy Jezus jest Bogiem odpowiadamy TAK ale na pytanie Czy Jezus jest częścią Trójcy odpowiadamy NIE. Tekst z 1 Jana 5:20 – nie może być trynitarnym dowodem biblijnym ponieważ nie tyczy trzech osób i ich wzajemnej równości i współodwieczności!
Mamy tu też przykład trynitarnego szukania „ poszlak”, które miałyby uwiarygodnić istnienie Trójcy poprzez porównywanie  i uwypuklanie zwrotów, określeń odnoszonych w Biblii równocześnie do Boga Ojca i Syna Bożego. W zależności od grupy trynitarnej , która posługuje się taką argumentacją, celem jest wykazanie , że JAHWE to JEZUS lub też rozumowanie skoro jest trochę takich zwrotów odnoszących się tylko do Boga Jahwe i Jezusa to musi oznaczać ich „ równość co do mocy”. Skomentujemy poniżej taki błędny sposób myślenia trynitarzy.
Uzasadnimy dlaczego antytrynitarze w omawianym powyżej tekście dostrzegają, iż jest tam mowa o Bogu Ojcu oraz o Jezusie , jako o dwóch odrębnych osobach. Zacznijmy komentowanie tego tekstu, właśnie od wykazania dlaczego antytrynitarze rozumieją go w taki sposób?
Oto omawiany tekst : „ Wiemy zaś, że Syn Boży nadchodzi i dał nam myślenie, aby poznawaliśmy Prawdziwego ( ton alethinon ). I jesteśmy w Prawdziwym ( to alethino ), w Synu Jego ( autou ), Jezusie Pomazańcu: ten ( houtos ) jest  Prawdziwy Bóg ( ho  alethinos  theos ) i życie wieczne „  ( 1 Jana 5,20 Gr.-pol. NT wydanie interlinearne )

Nietrudno zauważyć, iż głównym przedmiotem sporu ( kluczem do zrozumienia tekstu ) jest ów „ houtos”, który w zacytowanym powyżej przekładzie został przetłumaczony na „ ten”. Do kogo odnieść ten zwrot? Do Jezusa (jak tego chcą trynitarze), czy do Boga Ojca (tak twierdzą antytrynitarze)? Jakimi  argumentami : gramatycznymi i logicznymi , posługują się antytrynitarze? Prezentuje niektóre z nich , poniżej :

Jak podaje Słownik grecko-polski pod redakcją Zofii Abramowiczówny, zaimek hoútos, tłumaczony często na „ten” (czasem na „taki”), niekiedy może się odnosić do ‛rzeczy ważniejszej z dwóch, a nie bezpośrednio bliższej’ (tom III, strona 346). Dobrze to widać na przykładzie innych wersetów. W Liście 2 Jana, wersecie 7, ten sam apostoł pisze: „Wyszło na świat wielu zwodzicieli — osób, które nie wyznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele. Taki [hoútos] jest zwodzicielem i antychrystem”. Zaimek wskazujący „taki” oczywiście nie może się tutaj odnosić do najbliższego podmiotu — Jezusa. Chodzi o ludzi, którzy się go zaparli. To oni są zbiorowym „zwodzicielem i antychrystem”

Nawet w dziele A Grammatical Analysis of the Greek New Testament (Analiza gramatyczna greckiego tekstu Nowego Testamentu), opublikowanym przez Papieski Instytut Biblijny, napisano, że hoútos „pojawia się w punkcie kulminacyjnym [wersetów] 18-20, więc zapewne dotyczy jedynego prawdziwego Boga, przeciwstawionego pogańskim bóstwom (w. 21)”.

Ojciec Jezusa Chrystusa, istotnie, jest On jedynym prawdziwym Bogiem, Stwórcą. Apostoł Paweł ujął to następująco: „Dla nas wszakże jest jeden Bóg, Ojciec, z którego jest wszystko” (1 Koryntian 8:6 )

Większość antytrynitarzy nie zaprzecza boskości Jezusa, jego boskiej rangi. Nie zgadzają się jednak z filozoficznym znaczeniem tego pojęcia, przypisywanym mu przez rzeczników Trójcy. Kiedy trynitarze mówią o „bóstwie Jezusa”, nie mają na myśli, że jest on „bogiem” lub „boskim”, lecz że jest „Bogiem” jedną z trzech współwiecznych osób. Może dlatego w licznych przekładach Biblii werset z Ewangelii według Jana 1:18 oddano, jak następuje: „Nikt nigdy nie widział Boga; jedyny Syn, który jest w łonie Ojca, ten dał go poznać” (Revised Standard Version; zobacz też przekład ks. K. Romaniuka).

W większości najstarszych manuskryptów greckich występuje tu określenie „jednorodzony bóg”, a nie „jedyny Syn”. Dzieło The Expositor’s Greek Testament przyznaje: „Powaga MS [manuskryptów] przemawia na korzyść brzmienia θεος [bóg]; tymczasem przekłady oraz ojcowie [Kościoła] skłaniają się raczej w przeciwną stronę”. Dlaczego? Z obawy przed antytrynitarzami, według których „to wyrażenie [‛jednorodzony bóg’] trafnie odróżnia Go [Syna] od Ojca”. Te  biblijne różnice między Bogiem Ojcem a Synem Bożym, chcą zatrzeć trynitarianie , bo to nie pasuje im do trynitarnej definicji dogmatu o Trójcy Świętej. Myśli te , mogą też być częścią  antytrynitarnej odpowiedzi na trynitarny argument z Jana 1:1. Pamiętając o tych myślach – nawet trynitarne  zrozumienie wersetu z 1 Jana 5:20 w żadnej mierze nie udowadnia biblijnej, prawdziwości trynitarnego dogmatu.
Podobnie  desperackie próby  udowadniania istnienia Trójcy Świętej poprzez  szukanie analogii i podobieństw w  tytułach i zwrotach odnoszonych jednocześnie do Boga Ojca oraz do Jezusa – w gruncie rzeczy świadczą o braku biblijnego dowodu na istnienie Trójcy Świętej. Świadczą też o próbie „ zacierania  wyraźnie widocznych w Biblii różnic pomiędzy Bogiem Ojcem a Synem Bożym.
Działania trynitarzy związane z 1 Jana 5:20, to trynitarne próby budowania „ poszlak „ na istnienie  Trójcy a ściślej mówiąc próby zrównania , czy też wmówienia innym , że „ JAHWE  to  JEZUS”. ( „ JAHWE=JEZUS „ ). Trynitarne porównywania takie jak  zwrotów z 1JANA5:20 i Jana 17:3  czy też „ imion „ , „ określeń „ , „ tytułów” odnoszonych równocześnie do Boga Ojca i Jezusa mają jednak parę błędów logicznych aby móc je uznać za poszlaki świadczące o istnieniu Trójcy:

1.Trynitarze nie są w stanie udowodnić, że wszystkie  tytuły( zwroty ) odnoszące się do Boga Ojca odnoszą się również do Jezusa ale też i do Ducha Świętego. Tego przecież powinniśmy logicznie rozumując wymagać aby uznać , że są to  trynitarne poszlaki. Nie powinno też być takich sytuacji gdzie pewne tytuły ( zwroty ) odnoszą się  tylko do Boga Ojca a nigdzie nie są odniesione do Syna Bożego czy też Ducha Świętego.

2.Ci którzy  twierdzą : Jezus to Jahwe lub JAHWE=JEZUS  (zawzięcie dążą do zacierania biblijnych różnic widocznych między Bogiem Ojcem a Synem Bożym) w gruncie rzeczy posługują się  herezją Sabeliańską . Ci którzy to głoszą w swej chęci złośliwej walki z antytrynitarzami  idą   drogą   Marcela z  Ancyry . Zainteresowanych pogłębieniem tego tematu zapraszam do poszukania np. w internecie dodatkowych informacjii o  Marcelim z Ancyry lub  herezji „sabeliańskiej”.  Takie argumenty w większości powinny sprawić to , iż głoszący je zostaliby ekskomunikowani ze swych własnych wspólnot  religijnych, za propagowanie herezji.

3.Dla nas najważniejsze powinno być to, co o takim sposobie myślenia ( jaki dziś desperacko próbuje się trzymać większość trynitarian , chcąc podać poszlaki świadczące „za  Trójcą” ) mówił i myślał sam pan Jezus?

Odczytajmy :  Marka 10:18 BW  „A Jezus odrzekł: Czemu mię nazywasz dobrym ? Nikt nie jest dobry, tylko jeden Bóg. ”
Czy Jezus pochwalił szukanie analogi i podobieństw w nazywaniu Boga Ojca i Syna Bożego tymi samymi zwrotami? np. „ Dobry „ czy „ Nauczyciel Dobry „  Jezus  wyraźnie podkreślił różnicę między  sobą a Bogiem Ojcem! Zapewne  nie spodoba  się więc naszemu Panu podobne  działanie dzisiejszych trynitarian, dążące do zacierania tych różnic i zrównywania Syna Bożego z Bogiem Ojcem!
Oczywiście  Jezus był i jest „ dobry „ – podobnie jak Bóg Ojciec, ale nie chciał aby takie podobieństwa były przez innych traktowane jako coś co „ zrównuje Go z Bogiem Ojcem”.
Tak też myślą antytrynitarze o wszystkich innych tytułach czy określeniach łącznie ze słowem „ Bóg „ czy też „ prawdziwy Bóg”. Wypowiedź z Marka 10:18 wykazuje , że trynitarianie działając wbrew słowom Pana Jezusa , nie są w stanie  wykazać nawet poszlak odnoszących się do trzech  składowych  trynitarnego dogmatu , które byłyby wstanie potwierdzić biblijne pochodzenie tegoż dogmatu.

Podsumowując omówiliśmy w zasadzie wszystkie poważniejsze argumenty wysuwane przez trynitarian w celu „ wykazania  biblijnych podstaw nauki o Trójcy Świętej „. Zarówno omówione wersety jak i trynitarne „ poszlaki „ w naszej ocenie nie dają podstaw do uznania trynitarnego dogmatu za dogmat oparty na Biblii.
Zachęcamy czytelników Bloga do działania zgodnego z 1 Tesaloniczan 5,21, oraz do dokonania własnej oceny prezentowanych przez nas materiałów.

Czy chrzest Jezusa był  objawieniem i potwierdzeniem Trójedynego Boga?

Opis znajdziemy w MATEUSZA Mateusza 3:16-17 gdzie możemy przeczytać wg. BT:

„A gdy Jezus został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego.
A głos z nieba mówił: Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie. „

Trynitarianie argumentują z racji występowania w omawianym fragmencie Biblii „ trzech  składowych  Trójcy Świętej” , iż jest to „ objawienie „ trójedynego Boga w działaniu.
Czy jednak w oparciu o Pismo Święte, mają do takich stwierdzeń podstawy?
Definicja trynitarnego dogmatu podkreśla „ równość co do mocy i współodwieczności” a z wszystkich tego typu „ wyliczankowych” tekstów biblijnych  bynajmniej to nie wynika.
1.Podczas  chrztu Jezusa …Duch Święty „ zmaterializował się „ w postaci gołębicy. Na tym tle powstają pewne trudne do wyjaśnienia przez trynitarzy dylematy:
Gdyby Duch Święty był TRZECIĄ  OSOBĄ  BOGA  to czy Bóg „ łamał by prawa , które sam ustanowił i wymagał aby przestrzegali ich Jego czciciele” czyli zakaz przedstawiania wizerunku Boga pod postacią….” ptaka, ptaków” Powtórzonego Prawa 4,15-17
2. Co ciekawe, Duch Święty ( w przeciwieństwie do innych osób  duchowych – np. aniołów )” nie materializował się  n i g d y  w  osobowej  postaci- np. mężczyzn, jak robili to często aniołowie. Dlaczego nawet w wizjach chwały Boga ( zobacz stosowne rozdziały z Ezechiela, Daniela, Dziejów Ap. czy Apokalipsy) nie było trzeciego tronu dla Ducha Świętego? ( występował j e d e n  tron  lub dwa  trony …oczywiście drugi tron przeznaczony dla zmartwychwstałego Pana Jezusa )
Czyż nie dowodzi to faktu, iż Duch Święty – nie jest trzecią osobą trójjedynego Boga?
3. Jezus podczas chrztu stał się Mesjaszem i pamiętając o tym oraz analizując fakty wcześniejszych „ powołań” osób (bez wątpienia niższych rangą niż Jezus) do roli mesjasza czyli „ osoby wypełniającej pewną misję, zadanie dane od Boga”…. pojawienie się Boga oraz wylanie Ducha Świętego  nie jest czymś niezwykłym – czy też  przeciwnie jest  wyjątkowe, przez co staje się trynitarnym połączeniem Ojca-Syna-Ducha? Zobaczmy….Wyjścia 35,30-35 przy powołaniu do realizacji misji od Boga … widzimy Besaleela, którego Bóg Jahwe obdarza Duchem Świętym, czy Liczb 11 wersety: 16,17,25-29.  Mojżesz a następnie „siedemdziesięciu mężów”…Bóg Ojciec i Duch Święty w działaniu. Czy z rangi dostąpienia zaszczytu obcowania jako ten „ trzeci” wobec Boga Ojca i Ducha Świętego Mojżesz czy Besaleel mieli być traktowani jako „część wieloosobowego Boga”? Czy w związku z tymi opisami uznasz, że sama forma powołania Jezusa na Mesjasza zasadniczo (co do występowania Boga Ojca oraz Ducha Świętego ) różni się od innych tego typu zdarzeń?
4. Jedyny fragment z omawianych tekstów opisujący wzajemne relacje, brzmi…” To jest mój s y n….”- to mówi Bóg Ojciec  Mateusza 3,17 … tak więc abyśmy mogli przenieść ( zrozumieć ) relację jakie panują między Bogiem Ojcem a Synem Bożym – Biblia posługuje się przykładem ziemskich relacji jakie zachądzą między ojcem a synem! Dla trynitarzy jest to bardzo „ niewygodny” przykład …. CZY SYN JEST KIEDYKOLWIEK WSPÓŁWIECZNY Z OJCEM? (Czy nie uważasz, że idealnym przykładem na relacje zachodzące w obrębie Trójcy – byłby przykład braci …. najlepiej „trojaczków”?) .

Co ciekawe Pismo Święte wykazując wyższość Jezusa ( w bycie „przedludzkim” ) nad aniołami powołuje się na te niezwykłe relacje między Bogiem Ojcem a Jego „ jednorodzonym” synem … fakt, iż Bóg „ zrodził” Jezusa jako pierworodnego i jedynego powołanego do istnienia w taki sposób – wykazuje „niezwykłość roli i pozycji Jezusa”, choćby względem aniołów… odczytaj :Hebrajczyków 1,5 oraz Psalm 2,7.

Akt „ zrodzenia „ – był zarazem „ początkiem „ istnienia…tak jak w przypadku innych ojców i synów. Dlatego posłużeniem się w tekście skierowanym do ludzi, takim właśnie przykładem wydaje się być oczywistym opisem relacji między Bogiem Ojcem a Synem Bożym a zarazem wyraźnie ukazuje niebiblijność definicji trynitarnej głoszącej „ równą współwieczność między Ojcem a Synem”!
Wymienione powyżej fakty sprawiają, iż wnikliwi czytelnicy Biblii nie znajdują podstaw do uznania opisu chrztu Jezusa Chrystusa jako biblijnego „ objawienia Trójcy Świętej”!

Czy werset z listu do Tytusa 2:13  można wykorzystać jako poparcie istnienia Trójcy Świętej?

Czytamy w tym miejscu:  BT  „oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa”

Powyższy tekst biblijny jest kolejną trynitarną próbą udowadniania niebiblijnej doktryny o Trójcy.  Założenie jest takie jak w większości trynitarnych  wywodów ….” skoro o Jezusie jest napisane w Biblii, że jest Bogiem”… to znaczy, że Trójca Święta istnieje!?
Przyznacie, że to niebywale naciągane rozumowanie, wszak nawet w trynitarnym zrozumieniu tego tekstu jest mowa o jednej a nie trzech osobach. Jakże więc ten tekst miałby udowadniać istnienie Trójcy?
Ponieważ większość antytrynitarzy wierzy, że w tym tekście jest mowa o dwóch osobach ( Boga Ojca oraz Zbawiciela naszego pana Jezusa ), spróbuję to pokrótce uzasadnić:

•   Dlaczego tak rozumiemy ten tekst?
•   Czy fakt podkreślania różnic ( podległości Syna Bożego i faktu, iż Jego „zrodzenie” przez Boga Ojca – było „początkiem” odrębnego bytu) między Bogiem Ojcem a Synem Bożym : ma na celu „ pomniejszenie, boskości Jezusa” – jak często zarzucają trynitarze?

Zacznijmy od tego, że w Tytusa 1:4 jest podobny zwrot do omawianego przez nas Tytusa 2:13 z tym , że tu nie mamy żadnych wątpliwości , mowa jest o Bogu Ojcu oraz o Jezusie. „do Tytusa, dziecka mego prawdziwego we wspólnej nam wierze. Łaska i pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, Zbawiciela naszego! ” Tak więc  ten tekst byłby w sprzeczności w tekstem z Tytusa 3:13. Zatem ci co nie wierzą w Trójcę mają podstawy do takiego zrozumienia, tego tekstu biblijnego.

Oto dodatkowe argumenty przemawiające za tym zrozumieniem – zwróćmy uwagę jak brzmi ten tekst w języku greckim :

 τοῦ μεγάλου θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ ᾿Ιησοῦ
(tou me•ga′lou The•ou′ kai so•te′ros he•mon′ Khri•stou′ I•e•sou′)

„W tym miejscu występują dwa rzeczowniki połączone spójnikiem καί (kai, „i”), przy czym pierwszy rzeczownik jest poprzedzony rodzajnikiem określonym τοῦ (tou), a drugiemu nie towarzyszy rodzajnik określony. Podobną konstrukcję znajdujemy w 2 Piotra 1:1, 2; w wersecie 2 występuje wyraźne rozróżnienie między Bogiem a Jezusem. Wskazuje to, że w przypadku gdy w zdaniu dwie różne osoby są połączone spójnikiem καί, jeśli pierwszą z tych osób poprzedza rodzajnik określony, nie jest konieczne powtórzenie go przed drugą osobą. Przykłady tej konstrukcji w tekście greckim można znaleźć w Dz. Ap. 13:50; 15:22; Ef. 5:5; 2 Tes. 1:12; 1 Tym. 5:21; 6:13; 2 Tym 4:1. Taka konstrukcja gramatyczna występuje również w Septuagincie (LXX) (patrz przypis do Prz. 24:21). Według dzieła An Idiom Book of New Testament Greek, autorstwa C. F. D. Moule’a, Cambridge, Anglia, 1971, s. 109, sens „wielkiego Boga i naszego Wybawcy Jezusa Chrystusa . . jest możliwy w grece κοινή [koi•ne′] nawet bez powtórzenia [rodzajnika określonego].”

Szczegółową analizę konstrukcji z Tyt. 2:13 zawiera dzieło The Authorship of the Fourth Gospel and Other Critical Essays, autorstwa Ezry Abbota, Boston, 1888, ss. 439-457. Na stronie 452 tego opracowania znajduje się następujący komentarz:

„Przeanalizujmy przykład z Nowego Testamentu. W Mat.. 21. 12 czytamy, że Jezus „wyrzucił wszystkich sprzedających i kupujących w świątyni,” τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας [tous po•loun′tas kai a•go•ra′zon•tas]. Nikt rozsądnie nie założyłby, że te same opisane tutaj osoby jednocześnie sprzedawały i kupowały.

W Ewangelii Marka rozróżnione są dwie klasy poprzez wstawienie τούς przed ἀγοράζοντας; rozróżnienie między nimi pozostawiono tutaj inteligencji czytelnika. W analizowanym przypadku [Tyt. 2:13] wydaje się, że pominięcie rodzajnika przed słowem σωτῆρος [so•te′ros] nie nastręcza żadnych trudności—nie dlatego, że słowo σωτῆρος jest wystarczająco dookreślone poprzez dodanie ἡμῶν [he•mon′] (Winer), ponieważ zważywszy, że Bóg i Chrystus są często określani mianem „naszego Zbawiciela,” ἡ δόξα τοῦ μεγάλου θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν [he do′xa tou me•ga′lou The•ou′ kai so•te′ros he•mon′] sformułowanie to, występując pojedynczo, w najbardziej oczywisty sposób byłoby rozumiane jako jeden podmiot, mianowicie Bóg, Ojciec; ale dodanie ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ to σωτῆρος ἡμῶν [I•e•sou′ Khri•stou′ to so•te′ros he•mon′] zmienia sytuację diametralnie, ograniczając σωτῆρος ἡμῶν do osoby lub istoty, która według typowego dla Pawła użycia języka, jest rozróżniona od osoby lub istoty, którą określa on jako ὁ θεός [ho The•os′], stąd nie zachodziła konieczność powtórzenia rodzajnika w celu uniknięcia niejednoznaczności.

Z powyższych względów znajdujące się w 2 Tes. i. 12 wyrażenie κατὰ τὴν χάριν τοῦ θεοῦ ἡμῶν καὶ κυρίου [ka•ta′ ten kha′rin tou The•ou′ he•mon′ kai ky•ri′ou] naturalnie byłoby rozumiane jako jeden podmiot, a przed κυρίου rodzajnik byłby wymagany, gdyby pisarz miał na myśli dwie osoby; samo dodanie ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ to κυρίου [I•e•sou′ Khri•stou′ to ky•ri′ou] stanowi odniesienie do dwóch odrębnych podmiotów, bez konieczności dodawania rodzajnika.”

Powyższa argumentacja to uzasadnienie, dla takiego przetłumaczenia  biblijnego tekstu w pewnym angielskojęzycznym  przekładzie  Biblii ( NW with References str.1581 i 1582 ). Pewne osoby lubują się w takiej opartej na grece argumentacji i z naszej strony jest to „ ukłon w ich stronę”.
Co ciekawe nawet gdybyśmy zaakceptowali  trynitarne zrozumienie tekstu z Tytusa 2:13 i  zwrot „ wielki Bóg „  odnieśli do Jezusa, to w żadnej mierze nie uzasadniają trynitarnej nauki o „ równości co do mocy i odwieczności trzech osób  trójjedynego Boga” . Musimy pamiętać o następujących faktach;

1.
Zarówno hebrajskie słowo Szaddáj, jak i greckie Pantokrátor są tłumaczone na „Wszechmocny”. W tekście Biblii oba zostały wielokrotnie użyte w odniesieniu do Boga Ojca (Wyjścia 6:3; Obj. 19:6). Nigdy jednak nie użyto żadnego z nich w stosunku do Syna ani ducha świętego. Gdyby istniała tylko  jedna dobra istota , którą moglibyśmy  nazwać Bogiem , takie dodawanie ( rozróżnianie ) przydomkiem „ Wszechmocny” , nie miałoby większego sensu. Jeśli uznamy fakt, iż Biblia słowem „ Bóg” , określa nie tylko Boga Ojca – to takie słowo jak „ Wszechmocny” bardzo precyzuje – o kim jest mowa.

2.
Nawet po wniebowstąpieniu Jezusa w Piśmie Świętym nieraz mówi się o tym, że Ojciec jest „Bogiem” Jezusa Chrystusa. Jak czytamy w Jana 20:17 [BT], sam Jezus po zmartwychwstaniu nazwał Ojca ‛swoim Bogiem’. A według Objawienia 3:12 również później, gdy już przebywał w niebie, użył tego samego wyrażenia. Nigdzie w Biblii nie czytamy natomiast, żeby Ojciec mówił o Synu „Bóg mój”, ani żeby Ojciec lub Syn mówili „Bóg mój” o Duchu Świętym.

3.
„ W późniejszej teologii chrześcijańskiej Duch Święty staje się trzecią osobą Trójcy Świętej. Nauka taka nie została wprost sformułowana w Nowym Testamencie. (…) co Ojcowie Kościoła zdefiniowali potem, posługując się terminologią greckiej  filozofii…” Słownik Biblijny W.R.F. BROWNING Wydanie WARSZAWA 2009  Hasło DUCH  ŚWIĘTY Str. 120.

 Te fakty  wyraźnie wykazują, że nawet gdybyśmy chcieli przyjąć trynitarne zrozumienie tekstu z Tytusa 2,13 to i tak nie byłoby to żadnym argumentem biblijnym na istnienie Trójcy Świętej!
Czy przytaczający takie fakty antytrynitarze chcą „ pomniejszyć  boskość pana Jezusa” ?  Wcale nie ! Zdecydowana większość antytrynitarzy wierzy w boskość Jezusa (nie oznacza ona jednak równości z Bogiem Ojcem, zobacz 1 Koryntian 15,27-28 ) czy Jego preegzystencje ( co nie jest jednoznaczne ze współodwiecznością z Bogiem Ojcem, zobacz Psalm 2,7 i Heb.1,5 )!

Aby przynajmniej część chrześcijan mogła lepiej zrozumieć postawę antytrynitarzy posłużę się przykładem „ podejścia protestantów do Marii ( matki Pana Jezusa )” oraz związanych z nią ataków katolickich fundamentalistów.
Protestanci nie mają „ świętych „ obrazów czy rzeźb Marii oraz nie modlą się do Niej (czy też jako pośredniczkę poprzez Nią do Boga).  Głośno też mówią, że takie zachowania katolików nie są zgodne z Biblią!
( Zobacz : Wyjścia 20,4-5; Jana14,6-14 ; Dzieje Ap. 4,12 ;1 Tym. 2,5-6 )
Czy protestanci robią to bo „ chcą  pomniejszyć rolę Marii w zamierzeniu Bożym”? Chcą Ją „ poniżyć”?  Nie doceniają Jej? ( to można  usłyszeć od niektórych, katolików.

Czy jednak taka postawa , wynika z rzetelnej wiedzy o protestantach i o tym co Biblia wyjawia nam o roli Marii?
Czy sytuacja tego typu zarzutów względem stosunku większości antytrynitarzy doPana Jezusa, nie jest identyczna!
Czyż zarzuty trynitarzy o rzekomym „ pomniejszaniu  boskości pana Jezusa” w świetle tego przykładu i nauk Pisma Świętego, nie są  po prostu  złośliwym pomówieniem? ( co najmniej złośliwym  uogólnieniem ).

Zanim więc  ulegniesz fałszywym i złośliwym stereotypom w stosunku do antytrynitarzy , poznaj  ich bliżej (przekonasz się sam o tym jak zgodnie z Filipian 2,5-6 – chcą uczyć się od Tego , który jest w postaci Bożej i te nauki wdrażają w codzienne życie ). Poznawaj też Biblię, aby  umieć odróżnić prawdziwe nauki z niej pochodzące od  tych, które tylko sobie to uzurpują!
Nie wahaj się odrzucić kłamstwa i mocno trzymaj się prawdy objawionej w Piśmie Świętym!
( Jana 8,31-31 ; 17,17 ;  1 Tesaloniczan 5,21 )

Czy 2 Koryntian 13:13 to potwierdzenie nauki o Trójcy?

Poniżej ten tekst z kilku przekładów:

BT „Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi!”

BW „Łaska Pana Jezusa Chrystusa i miłość Boga, i społeczność Ducha Świętego niech będzie z wami wszystkimi.”

BWP  „Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i udzielanie się Ducha Świętego niech będą z wami wszystkimi.”

Trynitarze uznają , iż powyższy tekst dowodzi faktu „powszechnej wiary w Trójcę Świętą , już wśród pierwszych chrześcijan”. Tekst ten jest przez trynitarzy traktowany jako „dowód „ na Trójcę Świętą (patrz hasło Trójca Święta w Wikipedii).
Czy jest tak w rzeczywistości?

Nawet założywszy (dla celów naszych rozważań) , że Duch Święty jest osobą, w żaden sposób nie udowodnimy, że te trzy osoby to Trójca, że tworzą jednego Boga. Nie ma w tym wersecie mowy o równości tych osób, o ich powiązaniu ze sobą, nie ma nic o tym, że wchodzą w skład Boga ani nawe że są jedno. Trynitarze wyszukują w Biblii potwierdzenia wymyślonej długo po apostołach (IV wiek) nauki o trójjedynym Bogu i wszędzie gdzie napotkają tekst  z Bogiem Jezusem i Duchem Świętym twierdzą, że to niezbity dowód na Trójcę. Przeczytajmy pamiętając o tym drugi werset z pierwszego rozdziału 2 listu do Koryntian.

„Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa”

Czy uznamy na podstawie tego wersetu, że Bóg jest Dwójcą bo jest tu mowa o dwóch osobach? Przyznamy, że byłoby to absurdalne. Zatem ile jest wersetów w LISTACH apostolskich  zestawiających Boga, Jezusa i Ducha Świętego?

Jeden? Dwa?   A ile mamy wersetów o Bogu i Jezusie? Praktycznie każdy list się zaczyna od  zwrotu podobnego do zacytowanego powyżej.  Czy mamy powód by wierzyć w dwuosobowego Boga bo znajdujemy w Piśmie Świętym zwroty o Bogu i Jezusie? Jak widać powoływanie się na 2 Koryntian 13:13 jest  doszukiwaniem się w Biblii potwierdzenia niebiblijnej doktryny. Gdyby pierwsi chrześcijanie rzeczywiście  wierzyli w Trójcę to praktycznie każdy z listów apostolskich zaczynałby się lub kończył sformułowaniami podobnymi do tych z 2 Koryntian 13,13, żeby nie pomijać czy pomniejszać znaczenia trzeciej osoby Trójcy, ale jak widać tak nie jest – dlaczego?

Czytając inne początki i zakończenia listów szybko zauważysz, że Duch Święty jest praktycznie wszędzie pomijany a listy zaczynają się i kończą  pozdrowieniami i zwrotami proszącymi o błogosławieństwo  Boga Ojca lub Boga Ojca i Jezusa. Czy takie pominięcie Ducha Świętego nie niepokoi Cię? czy nie niepokoi Cię to, że w Jana 17:3 także pominięto Ducha Świętego jako czynniku decydującym o zbawieniu

Jeśli zatem nauka o Trójcy byłaby podstawową nauką  pierwszych chrześcijan jak próbują przekonywać trynitarze  to  musiałaby   się znaleźć także wśród „fundamentalnych „ nauk chrześcijańskich wymienionych w Hebrajczyków 6,1-2 lub też wśród „ rzeczy i praktyk niezbędnych w czynieniu lub unikaniu praktykowanie , przez chrześcijan” – zobacz Dzieje Apostolskie 15,28-29.

Dla Żydów ( wielu z pierwszych chrześcijan ) nauka o Trójcy byłaby nowością, którą wielokrotnie trzeba im tłumaczyć i się na nią powoływać. Poganie, którzy stawali się chrześcijanami mogli znać Trójce i Triady bogów ale dla rodowitych Żydów byłaby to NOWOŚĆ. Dlaczego zatem Paweł w listach np. do Hebrajczyków, nie tłumaczy żydom tej NOWEJ nauki. Czyżby Bóg chciałby żeby domyślili się tej nauki z 2 Koryntian 13:13?

Pomyśl czy gdybyś nie znał tego dogmatu, bo powiedzmy żyłeś od urodzenia na bezludnej wyspie to czy po przeczytaniu Biblii w tym 2 Koryntian 13:13 zaczął byś wierzyć w Trójcę?
Warto też sięgnąć do historii świeckiej, aby zobaczyć czy dostrzegamy ślady  trynitarnej nauki u pierwszych chrześcijan. Czy też dostrzec kiedy ta trynitarna nauka zaczęła się pojawiać w chrześcijaństwie?
Polecam dostępną w języku polskim książkę, historyka :
J.W.KOWALSKI  „ CHRZEŚCIJAŃSTWO „ wyd. KAW ( w wydaniu z roku 1988 szczególnie strony od 63-65 ). Oto cytat z zaledwie paroma zdaniami opisującymi  historię, wprowadzenia podwaliny pod naukę o Trójcy Świętej do chrześcijaństwa…str. 63 „ Termin homouzjos ( „ współistotny-konsubsstancjonalny” ) był neologizmem i nie występował w świętych księgach kanonicznych. Należało go więc odrzucić i takiego stanowiska bronił również Ariusz.”
Zapraszam do odczytania historycznych faktów związanych z soborem nicejskim z 325r. ne. ( opis na stronach 64 i 65 )

Wnioski co do tego kto i na ile „ chrześcijańską „ naukę trynitarną (a właściwie jej fundament )wprowadził do chrześcijaństwa pozostawiamy czytelnikom ….

Wg Biblii tysiąclecia w Efezjan 4:4 czytamy „I nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym zostaliście opieczętowani na dzień odkupienia.”

Czy z tego tekstu wynika, że Duch Święty jest osobą?

Argumentacja trynitarna jest prosta  „są w Biblii zwroty tyczące Ducha Świętego, które wykazują Jego osobowość”.

Zadajmy sobie na początek pytania:
Czy  nawet   gdyby   Duch Święty był osobą …  z tych tekstów wynika istnienie Trójcy Świętej ( Bogów „ równych co do mocy i odwieczności )?
Czy  Pismo Święte naucza o Duchu Świętym jako o osobie, części Boga?

Zanim ustosunkujemy się biblijnie do powyższej trynitarnej argumentacji opartej na wspomnianym wersecie zobaczmy  co m.in. O Duchu Świętym przeczytamy w trynitarnym ( katolickim ) „ Słowniku biblijnym”  w wydaniu trzecim rozszerzonym, wydawnictwo  Księgarnia św. Jacka KATOWICE 1989 na  stronie 47 pod hasłem Duch Świety możemy przeczytać:
„ hebrajski termin „ruach”, który Septuaginta oddaje przez greckie „ pneuma”, oznacza powiew powietrza ( Iz 57,13 ) , wiatr ( Rodz 8,1 ), burzę ( Jr 13,24 ). W tym ostatnim znaczeniu ruach występuje głównie w  Jr i Ps. Kolejne znaczenie wprowadzono z obserwacji burzy, a więc oznacza ono siłę lub potęgę, która stoi w służbie Boga ( Wj 14,21), lub wprost Jego twórczą moc ( Rdz 1,2 ) stwarzającą i napełniającą świat ( Mdr 1,7 ). Tę Bożą moc w dziele stworzenia utożsamiano z życiodajną siłą ( Rdz 45,27 ), wychodzącą od Boga ( Iz 42,1 )…” „ … Trudno określić , czy i w jakim stopniu Duch Św. w Starym Testamencie  nosi cechy osoby. W początkowej fazie nauczania o Duchu Św. chodziło raczej o wyrażenie mocy i siły Bożej. W tekstach, w których Duch Św. przypisuje się przymioty ludzkie, idzie o plastyczne uzmysłowienie wszechmocy działalności Boga.”….” Duch Św. działa w pierwotnym Kościele przez Apostołów, tak jak ongiś działał przez proroków    (Mat 22,43; Mk 12,36; Dz1,16; 4,25; 28,25; Hbr 3,7; 9,8; 10,15; 2 P 1,21).       Ich natchnionym słowom udziela autorytetu i mocy (2 Tm 3,16; 2 P 1,21; Ap.14,13).Od chwili zesłania Ducha Świętego pojmują oni znaczenie i wagę Ewangelii o zmartwychwstałym Chrystusie (Dz 1,8; 2,33; 4,8 ii) i wgłębiają się w tajemnice Chrystusa (1 Kor 2,10-14; 12,3; 2 Kor 4,13n; Ef 3,5.16n). Duch Święty nie objawia apostołom nowych prawd, przypomina im jedynie naukę Jezusa, której przedtem nie pojęli (J 14,26n; 15,26; 16,13), wyposażając ich jednoczesnie w moc głoszenia słowa Bożego (np.Dz 4,20.29-31; 1 Kor 2,4;    1 Tes 1,5).”…” Nie zawsze można rostrzygnąć, w których tekstach Nowego Testamentu Duch Święty wystepuje wyraznie jako osoba, a w których jako moc Boża. W takich wyrażeniach jak np. „wlać Ducha Świetego” , „ chrzcić Duchem Świętym”, „ namaścić Duchem Świętym” idzie raczej o moc Bożą…” ( wytłuszczenia nasze)

Tyle cytatu z trynitarnego źródła, które  uwzględnia to, iż w całości nauczania Pisma Świętego jest dużo argumentów świadczących o tym, iż Duch Święty to ….” moc” , „ siła „ Boża .  Warto zwrócić uwagę na skomentowanie „osobowych  ludzkich działań czy przymiotów” , występujących w niektórych tekstach biblijnych w odniesieniu do Ducha Św. -  iż nie jest to biblijny argument osobowości Ducha Św. ( przy uwzględnieniu specyfiki języka biblijnego ) a raczej….” idzie o plastyczne uzmysłowienie działalności Boga” .
Interesujące jest też to, że wojujący trynitarianie wielokrotnie w swych publikacjach próbują zdyskredytować i ośmieszyć pogląd większości antytrynitarzy – tyczący tego , że Duch Święty to …” moc czy siła Boża w działaniu”…..podczas gdy rzetelni badacze Biblii ( nawet gdy są trynitarzami jak autorzy cytowanego słownika ) wielokrotnie w oparciu o całe Pismo Święte mówią o Duchu Św. jako o „ mocy czy sile „ Bożej.
Wracając do naszego komentarza…

1.  Z Efezjan 4:30  nie wynika, że Bóg jest Trójcą! Omawiane werset  nie tyczą trzech osób i ich wzajemnych relacji ( „ równości i współwieczności” ).
2. Dla Żydów stających się chrześcijanami nauka o „ osobowości Ducha Świętego „ czy też o „ Trójcy Świętej „ byłaby nowością , którą trzeba by było  w i e l o k r o t n i e  tłumaczyć i przypominać o niej jako o fundamentalnej  nauce chrześcijańskiej. Czy jednak wśród fundamentalnych nauk pierwszych chrześcijan wymienionych w Hebrajczyków 6,1-2 znajdziesz naukę o Trójcy czy też „osobowości Ducha Świętego” ?
3. O fakcie, że w Biblii dla ułatwienia zrozumienia pewnych myśli – posługiwano się personifikacją i przypisywaniem ludzkich przymiotów, cech czy nawet części ciała w odniesieniu do Boga czy też rzeczy przekonaj się sam….zechciej odczytać : Rodzaju 4,10 : 11,1 , Zachariasza 2,8 itp. Dlatego personifikacja w odniesieniu do Ducha Świętego  nie może  być traktowana  jako  dowód jego osobowości.
4. Gdyby Duch Św. był osobą to:

•  materializując się podczas działania wśród ludzi , przybierałby ludzki ( osobowy ) kształt ! ( tak jak robili to wielokrotnie aniołowie, osoby duchowe )
• stanowiłby sam o sobie i nie proszono by o niego Boga Ojca
• w wizjach otoczenia Boga Ojca  widzianoby osobę Ducha Św. ( podobnie jak widziano zmartwychwstałego Chrystusa ) a obok tronu Boga Ojca i tronu dla Jezusa byłby trzeci  tron dla Ducha Świętego
• Modlilibyśmy się nie „ o Ducha Św.”-  ale     d o   Ducha Św. , aby nam pomógł w naszych słabościach.

Biblia to SŁOWO  BOŻE – nie przeczy sama sobie i ważne nauki powtarzają się w niej opisane różnymi słowami w wielu księgach biblijnych od początku ( Rodzaju ) aż do końca ( Apokalipsa ).

Czy wśród tych wielokrotnie przypominanych nauk, praw i przykazań znajdziesz  naukę o Trójcy Św. czy też o „ osobowości Ducha Św.”?
Jakich  argumentów, wersetów i myśli znajdziesz w Biblii więcej „przeciw” czy „za” trynitarnym dogmatem?
Jeden czy dwa wersety można …źle zrozumieć można mieć co do nich wątpliwości….dlatego nigdy nie budujmy czy też nie burzmy pewnych nauk w oparciu  t y l k o  o jeden czy dwa wersety!
Tak jak boskie przykazania powtarzają się w różnych księgach biblijnych tak też  wszystkie  fundamentalne  nauki chrześcijańskie, można  wyraźnie   odnaleźć ( odczytać ) w różnych księgach biblijnych!
Pomyśl  nad  podanymi argumentami i odpowiedz:
Czy  dostrzegasz na kartach Pisma Świętego wyraźne  potwierdzenie  podobno „ fundamentalnej i podstawowej „ nauki chrześcijańskiej – trynitarnego dogmatu  że Duch Święty jest osobą?

W Ewangelii Mateusza 28:19 czytamy wg. Biblii Tysiąclecia:

        „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”

Zwolennicy dogmatu o Trójcy czyli trynitarianie powołują się na ten tekst, jako na dowód istnienia Boga w trzech osobach. Główne ich argumenty to:

1. Wymienienie Ojca, Syna i Ducha Świętego w jednym wersecie ma świadczyć o objawieniu się Boga w Trójcy.
2. Zwrot „w imię Ducha Świętego” ma udowadniać osobowość Ducha Świętego z uwagi właśnie na użycie tu wyrażenia „w imię”.

Zbadajmy zatem te trynitarne „ argumenty „ w oparciu o Pismo Święte

Mówiąc kolokwialnie  argument oparty na „ wyliczance” i „ wspólnym występowaniu w danym fragmencie trzech definicyjnych elementów Trójcy Świętej”, tak  naprawdę  NICZEGO  NIE DOWODZI, czy też nie udowadnia! Definicja trynitarnego dogmatu podkreśla „ równość co do mocy i współwieczności” a z tego tekstu  bynajmniej to nie wynika.

Dlaczego tak sądzę? Zobacz dla przykładu Dzieje Apostolskie 3,13. Czy wymienieni tu w jednym wersecie : Abraham, Izaak i Jakub są sobie równi co do mocy i współwieczności?

Albo 1 Jana 5,7-8… czy fakt istnienia „trzech świadków”: Ducha, wody i krwi … zgodnie poświadczających to , iż Jezus Chrystus jest Synem Bożym i Mesjaszem- to dowód na „ równość co do mocy i współodwieczność „  Ducha, wody i krwi …? Co ciekawe postawienie w roli „ świadka” – krwi i wody ….nie dowodzi ich osobowości!

Wręcz przeciwnie, dowodzi to też faktu często występującej w Biblii personifikacji ( przypisania osobowych cech i działań w odniesieniu do np. krwi czy wody, które na pewno nie są osobami ). Dlatego nie przyjmujemy trynitarnych argumentów opartych na takich personifikacjach w odniesieniu do Ducha Świętego – jako dowodu  na osobowość Ducha Świętego…!

Pozostaje jeszcze przy tej okazji omówienie zwrotu „ w imię Ducha Świętego”

Czy to dowód na osobowość Ducha Świętego? Czy mówiąc ….” w imieniu prawa…” , udowadniamy istnienie jakiejś osoby o imieniu : „ prawo” , czy też podkreślamy fakt działania w autorytecie, na mocy obowiązującego prawa?  W oparciu o powyżej sygnalizowane teksty pozostawiam do przemyślenia kolejne antytrynitarne argumenty , wykazujące fakt braku podstaw do traktowania ich jako dowód istnienia Trójcy Świętej czy też „ trynitarą formułę”. Zastanówmy się nad dwoma z nich:

1. Jeżeli przyjmiemy że zwrot „w imię ” dotyczy osoby to jakie imię ma Duch Święty. Pismo Święte podaje imię Ojca- JAHWE, imię Syna- JEZUS ale nigdzie nie spotykamy imienia Ducha Świętego. Czy to nie byłoby dziwne że jeden Bóg zakładając istnienie Trójcy objawia setki razy dwa imiona czyli Ojca i Syna, a ani razu nie objawia imienia Ducha Świętego?  Wyjaśnić tu warto, że  określenia „ pocieszyciel” itp. zwroty , nie stanowią  imienia własnego Boga chociaż zwolennicy Trójcy próbują taką opinię forsować. Jest to tylko określenie podobnie jak  „ stwórca” czy „dobry pasterz”. Warto zobacz co na temat imienia podaje słownik Biblii Tysiąclecia. Pod hasłem „imię”, cytuje fragment: ” to co w czasach  starożytnych  nie posiadało imienia …. nie  istniało….” .
2. Czy z kontekstu  Mateusza 28:19 wynika, że Pan Jezus chciał objawić uczniom Boga w trzech osobach? Pan Jezus nie mówi do uczniów, że objawi im teraz strukturę Boga, nie mówi że objawi im Boga w trzech osobach ale nawołuje do wyruszenia w świat by nauczać oraz udzielać chrztu.  Poświadcza to końcowy 20 werset „Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata„  (Mateusza 28:20 BT) Kontekst wyraźnie wskazuje, że Jezus nie porusza tu istoty Boga ale zleca uczniom pewne zadanie do wykonania.

Jak widać ….nie można z omawianych tekstów dostrzec dowodów na istnienie Trójcy Świętej, czy też wbrew faktom nazywać pewne zwroty nie np. „ formułą chrzcielną” a „ formułą trynitarną”.

W liście do Hebrajczyków 1::8-10 wg. Biblii Tysiąclecia czytamy:
„Do Syna zaś: Tron Twój, Boże na wieki wieków, berło sprawiedliwości berłem królestwa Twego. Umiłowałeś sprawiedliwość, a znienawidziłeś nieprawość, dlatego namaścił Cię, Boże, Bóg Twój olejkiem radości bardziej niż Twych towarzyszy. Oraz: Tyś, Panie, na początku osadził ziemię, dziełem też rąk Twoich są niebiosa.”

Jakie argumenty w oparciu o ten fragment Biblii, podają trynitarianie chcąc dowodzić istnienie Trójcy?

W zasadzie chodzi dwa :

1. Słowo Bóg jest odniesione do Jezusa.  Na tym tle ulubiony zarzut trynitarny, że antytrynitarze to politeiści gdyż wieżą w więcej niż jednego Boga.
2. Czytając o braniu przez Jezusa udziału w stwarzaniu stwierdzają, że Jezus jest Stwórcą…równym Jahwe

Dlaczego NIE SĄ TO DOWODY NA PRAWDZIWOŚĆ TRYNITARNEGO DOGMATU ?

1. Tekst tyczy się DWÓCH a nie TRZECH OSÓB a trynitarny dogmat zakłada „ równość i współwieczność TRZECH osób.
2. W tym fragmencie są cytaty z Psalmów ( w Biblii Tysiąclecia cytaty pisane są kursywą – sprawdź Hebrajczyków 1,8-10 ) tyczące się Boga Jahwe dlatego trzeba zastanowić się gdzie i jak jest mowa o Bogu Jahwe a gdzie o Jezusie. Zobacz Psalm 45,6-7, który, pierwotnie odnosił się do Salomona, króla zasiadającego na „ tronie Jahwe „ – zobacz 1Kronik 29,23. Co ciekawe w tłumaczeniu Miłosza Psalm 45,7 brzmi :
   „ Tron twój : Bóg na wieki wieków…”, oczywiście mowa o Bogu JAHWE.  To Bóg Ojciec namaszczał poprzez proroków królów izraelskich i stawał się w ten sposób…źródłem i dawcą ich panowania …niejako ich „tronem „- jednym z symboli ich panowania i władzy. Jezus też jest naszym królem! Jak nim został…? Czy ma pełnię władzy od początku jako równy Bogu Ojcu ( tak powinno być z trynitarnego punktu widzenia ). Odczytaj: Daniela7,13-14 oraz Łukasza1,32. Zobacz również Mateusza 28,18…” dana  mi jest wszelka władza”- mówi Pan Jezus. Bóg Ojciec jest źródłem władzy Jezusa … to JAHWE dał władze oraz zadanie do wykonania swemu synowi Jezusowi…zobacz też 1Koryntian15,24-28. Znając te fakty nie dziwi nas to, że niektóre  przekłady biblijne podają alternatywne tłumaczenie Hebrajczyków 1,8-10.Zobacz również, że werset 10 cytuje Psalm 102,26-28 czytając ten Psalm 102 np. w przekładzie Biblii Poznańskiej nie masz wątpliwości, że tyczy on wychwalania Boga JAHWE – stworzyciela nieba i ziemi. Jak widać tłumaczenie braku zasadności używania tego fragmentu jako dowodu istnienia Trójcy…można by przerwać już w tej chwili, ale….spróbujmy wbrew tym faktom podanym powyżej, w oparciu o same trynitarne przekłady, wykazać brak podstaw aby ten fragment miał „ udowadniać równość Boga Jahwe i Jezusa”.
3. Trynitarne tłumaczenie tego fragmentu ukazuje nam istnienie „ dwóch Bogów”…jednym jest Jezus a drugim Bóg Jezusa – „ Twój BÓG „ ( podobnie jak w Jana 1,18 – też dostrzeżesz „ Boga , którego nikt nie widział i jednorodzonego, czyli mającego „ początek”- Boga , który jest przy Bogu Ojcu). Antytrynitarzy to nie dziwi, bo my doskonale wiemy, że słowo Bóg – w Biblii , nie odnosi się tylko do Boga Ojca ( JAHWE ) a nazwanie kogoś innego niż Bóg JAHWE – Bogiem, wcale nie dowodzi jego „ równości , współodwieczności „ względem Boga Ojca! Pomijam tu, fakt istnienia „ fałszywych Bogów” tzw. bożków. Zobacz : Wyjścia 7,1 ; Psalm 82,6 ; 2 Koryntian 4,4 ; 1 Koryntian 8,5 ; Filipian 3,19 . Pamiętaj o tym, iż w manuskryptach nie było dużych czy małych liter i tylko kontekst wskazywał na to o jakim Bogu jest mowa….Pomimo nazywania innych bytów ( oprócz Boga Jahwe ) „ Bogiem „ …Biblia jest zdecydowanie orędownikiem MONOTEIZMU! …. ( jedynie Bóg Ojciec jest odwieczny, od zawsze nieśmiertelny itd. ). To trynitarianie wprowadzając pojęcie „ równości i równej odwieczności , osób boskich” , wprowadzają niebiblijne elementy filozofii ( Kolosan 2,8 ), chwiejące monoteizmem…i starym zwyczajem pewnych osób , odwracając od tego i siebie uwagę … krzyczą na antytrynitarzy…” ŁAPCIE POLITEISTÓW”. Podsumowując ten wątek…SKORO BIBLIA „ mówi „ o wielu Bogach i nie jest orędownikiem politeizmu , to dotyczy to w takim samym stopniu antytrynitarzy. SKOŃCZMY WIĘC Z DEMAGOGICZNYMI I POPULISTYCZNYMI ARGUMENTAMI TRYNITARNYMI , ŻE ANTYTRYNITARZE TO POLITEIŚCI. Co ciekawe w tekście z Hebrajczyków nawet trynitarze muszą dostrzec, że jest mowa o Bogu Jezusa..” …Twój Bóg…”( w.9 ). Porównaj ten fakt z podobnymi zwrotami ( myślami )z Jana 20,17, 1Koryntian 11,3. Zadaj pytanie CZY GDZIEKOLWIEK W BIBLII WYCZYTASZ , ŻE BÓG JAHWE MA S W E G O  BOGA ? …JEST KOMUŚ PODLEGŁY?… MA SWOJĄ „ GŁOWĘ” (zwieszchnika ) ? Czy w oparciu o swoje odpowiedzi i fakty z Biblii, dostrzegasz , że trynitarne mówienie o „ równości co do mocy „ Boga JAHWE i Jezusa …jest kłamstwem!?
4. Wynalazca,projektant, konstruktor,pracownik- wszyskich możemy … nazwać twórcami , „ stwórcami” pewnych rzeczy … czy jednak są „ równi co do mocy…i wpływu ostatecznego na wyrób?”. O tym , że Jezus w bycie „przedludzkim” , brał udział w stwarzaniu …antytrynitarze dobrze wiedzą…powołujemy się często na Kolosan 1,15-16 z tego tekstu też to wynika ( podobnie jak fakt braku współodwieczności Jezusa z Bogiem Ojcem ). Czy Jezus jako współtwórca jest „ równy co do mocy i odwieczności „ Bogu Ojcu? Przemyśl przykład z początku punktu czwartego oraz fakty biblijne podane w omawianym fragmencie z Hebrajczyków 1,8-10.

   Podsumowując temat :
   Zarówno antytrynitarne jak i trynitarne rozpatrzenie myśli z Hebrajczyków 1,8-10 wyraźnie dowodzi braku podstaw do potraktowania tego fragmentu Biblii jako dowodu potwierdzającego prawdziwość definicji trynitarnego dogmatu.

W wielu trynitarnych przekładach biblijnych w Jana 8:58 zwrot „ ja jestem” jest pisany dużymi drukowanymi literami. Czyni się tak z prostego powodu – aby zasugerować czytelnikom Biblii:

• Odwieczność Jezusa ( zgodnie z trynitarnym dogmatem osobę „ równą Bogu Ojcu „ )
• Fakt jakoby Jezus utożsamił się ze skróconą formą imienia Boga JAHWE ( JESTEM KTÓRY JESTEM ) – ma to dowodzić, że Jezus jest równy Jahwe …. (drugą osobą trójjedynego Boga).

Czy po analizie biblijnej da się obronić takie trynitarne myślenie?
Zdecydowanie NIE . Dlaczego?

• W greckich rękopisach Nowego Testamentu nie występują duże, czy małe litery, nie ma wytłuszczeń, czy podkreśleń. To , że w tym tekście niektóre trynitarne przekłady tak oddają ten werset to tylko …. „ wymysł” trynitarnego tłumacza.
• Brak konsekwencji u trynitarnych tłumaczy biblijnych, którzy identyczną wypowiedź pana Jezusa oddaną w taki sam sposób w rękopisach greckich nie tłumaczą ( i nie zapisują) w ten sam sposób jak fragment z Jana8,58. Proszę porównaj…np. : Marka 10,38 i 13,6 ; Mateusza 20,15
• Jana 10,9 i 14,6.
• Imię JAHWE zobacz Wyjścia 3:14 ma zupełnie inną konstrukcję gramatyczną ( w języku hebrajskim i greckim), niż zwrot „ ja jestem” , użyty przez pana Jezusa w Jana8:58. Nie ma więc żadnego gramatycznego uzasadnienia pomysłu trynitarzy jakoby Jezus utożsamił się w tej wypowiedzi z Bogiem JAHWE
• Omawiany werset z ew. Jana nie może też być uważany za argument odwieczności Pana Jezusa równej z Bogiem Ojcem. Wynika z niego jedynie fakt znany antytrynitarianom , iż Jezus w bycie przed ludzkim istniał „ przed Abrahamem”… Pismo Święte nie precyzuje jednak  jak długo i w żadnym przypadku nie udowadnia współodwieczności z Bogiem Ojcem a wręcz przeciwnie nazwanie Jezusa SYNEM i mowa o jego ZRODZENIU temu przeczą! Gdy Bóg nam tłumaczy w Biblii jakieś swe głębokie myśli, to często posługuje się przykładami z życia wziętymi (to samo czynił na ziemi syn Boży), dzięki temu łatwiej nam zrozumieć i zapamiętać orędzie Boga. Pomyśl dlaczego tłumacząc swe relacje z Jezusem , Bóg JAHWE posłużył się przykładem Ojca i Syna? Co nam w ten sposób przekazał? CZY KIEDYKOLWIEK OJCIEC MOŻE BYĆ WSPÓŁWIECZNY Z SYNEM ? Czy trynitarnie nie powinni oczekiwać użyci przykładu BRACI?
• Mimo trynitarnych pomysłów na wykorzystanie tego fragmentu Biblii – nie może być on traktowany jako „ dowód na istnienie Trójcy Świętej”, przecież tyczy on w treści tak naprawdę JEDNEJ osoby a NIE TRZECH. (Trynitarny dogmat zakłada RÓWNOŚĆ co do MOCY i ODWIECZNOŚCI T R Z E C H OSÓB, tak więc trynitarianie powinni starać się udowodnić biblijnie te relacje między „ T R Z E M A osobami” )
• O tym jaką myśl chciał przekazać nam pan Jezus (i o tym, że nie jest to żaden trynitarny argument ) możemy przekonać się czytając niektóre z bardziej rzetelnych trynitarnych przekładów biblijnych np. przekład biskupa Romaniuka – zachęcamy do zapoznania się z tekstem Jana 8:58 w tym przekładzie Jezus mówi ” Zanim Abraham zaczął istnieć, ja byłem”

Jak więc widzimy, mamy tu kolejny „naciągany , na siłę trynitarny argument”. Dlaczego tak się dzieje ? Nie mając prawdziwych dowodów na to, iż trynitarny dogmat pochodzi z Biblii….trynitarze „ chwytają się , wszystkiego co tylko się da podciągnąć pod trynitarny argument”. Czyżby „ tonący brzytwy się chwytał”….?

Wg. Nowej Biblii Gdańskiej (podobnie Biblia Wujka) w tym miejscu czytamy”

„Gdyż trzej są Ci, którzy świadczą w Niebie: Ojciec, Słowo i Duch Święty; a Ci trzej są jednym”

W przypisie do tego wersetu katolicka Biblia Tysiąclecia podaje, że powyższych słów

„brak w najstarszych rękopisach gr. i w najstarszych przekładach. Nie spotykamy ich również w ważniejszych kodeksach Wulgaty. Prawdopodobnie stanowiły one marginesową glosę, później w niektórych kodeksach włączoną do tekstu”.

Historię tej wstawki przedstawił B. Metzger w dziele A Textual Commentary on the Greek New Testament (1975, ss. 716-718), gdzie wyjaśnia, iż po raz pierwszy pojawiła się w traktacie Liber apologeticus z IV w., a od VI w. występuje w odpisach Wulgaty i starołacińskich przekładów Biblii.

Wszystkie współczesne tłumaczenia — zarówno katolickie, jak i protestanckie — uznają ją za nieautentyczną i nie zamieszczają jej w tekście głównym (Bp, BT, Bw)

Warto się jednak zastanowić dlaczego próbowano ten tekst przemycić do Biblii. Byłby to bowiem jedyny tekst mówiący o jedności trzech a nie dwóch osób. Zwolennicy Trójcy chcieli mieć zatem argument w walce z antytrynitarzami – szkoda że nieprawdziwy.

„ Ja i Ojciec jedno jesteśmy” , te słowa Pana Jezusa, są bardzo często cytowane jako dowód na istnienie Trójcy Świętej.  Czy jest to słuszne i ma podstawy biblijne?

1.  Sam fakt wymienienia nawet trzech „ składników wchodzących w definicyjnie  Trójcy” , nie dowodzi „ równości i współodwieczności”  i dlatego nie może być argumentem świadczącym o istnieniu Trójcy. (zauważmy, że w powyższym wersecie dostrzegamy tylko dwie osoby : Boga Ojca i Jezusa. Zakładając istnienie Trójcy Pan Jezus powinien powiedzieć Ja, Ojciec i Duch Święty jedno jesteśmy!)
2. O jakiej „jedności „ mówił Pan Jezus ? Znaczenie wypowiedzi staje się zupełnie jasne, gdy przeczytamy  ją wraz z kontekstem. Zwróćmy uwagę na  wypowiedzi z Jana 17:20-22.

„Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał. I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy.”

Podobnie brzmią te wersety w BW:

„A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez ich słowo uwierzą we mnie.  Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we mnie, a Ja w tobie, aby i oni w nas jedno byli, aby świat uwierzył, że Ty mnie posłałeś. A Ja dałem im chwałę, którą mi dałeś, aby byli jedno, jak my jedno jesteśmy.”

Jak widać Jan nie daleko bo w 12 rozdziale wyjaśnia kwestię jedności jednoznacznie. Chrześcijanie mają stanowić jedno TAK JAK JEZUS I OJCIEC. Nie ma tu mowy zatem o jedności takiej o jakiej mówią zwolennicy Trójcy. Gdyby tak było Wszyscy chrześcijanie musieliby wchodzić w skład BOGA. Gdybyśmy przyjęli trynitarną koncepcje, to każdy z chrześcijan „wchodziłby w jedność bytu Trójcy Świętej … i nawet Trójca by tego nie pomieściła bo powstałby „ wielomiliardowy Bóg – Jedyny” Chyba nie ma najmniejszej wątpliwości , że chodzi nie o jedność bytu , ale o jedność działania i myśli …. krótko mówiąc o jednomyślność!

Potwierdzają to słowa z Jana12:49 „Bo Ja nie z siebie samego mówiłem, ale Ojciec, który mnie posłał, On mi rozkazał, co mam powiedzieć i co mam mówić.” Czy gdyby Jezus i Ojciec byli jednym Bogiem te słowa miałyby jakiś sens? Czy Jezus mógłby powiedzieć, że z siebie nic nie mówił i że Ojciec mu rozkazuje?

Podsumowując trynitarze wyrywając z kontekstu wypowiedzi z Pisma Świętego np. tekst z Jana 10:30 desperacko próbują udowodnić prawdziwość przyjętej przez siebie nauki, nauki podkreślającej „ równość co do mocy i współwieczności trzech boskich osób”. Jak widać Pismo Święte potrafi samo z takich fałszywych nauk się oczyścić!